Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

"Σου 'πάνε ψέματα πολλά , ψέματα σου λένε και πάλι"


Μετά την παραίτηση της κ.Δραγώνα απο το Υπουργείο Παιδείας Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ,το ΒΗΜΑ και τα ΝΕΑ προσπαθούν να στήσουν μια τελείως ψεύτικη σύγκρουση ανάμεσα στο ΛΑΟΣ , τους "υπερπατριώτες" όπως τους ονομάζει, και την "αδικούμενη " καθηγήτρια .Βεβαίως η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική .Εναντίον της κ.Δραγώνα τάχθηκε ο Μίκης Θεοδωράκης και πολίτες που δεν έχουν καμία σχέση με την ακροδεξιά.Αντίθετα το ΛΑΟΣ στα κρίσιμα θέματα , όπως είναι το Μνημόνιο στήριξε την κυβέρνηση Παπανδρεόυ.
Στο ίδιο φύλλο του ΒΗΜΑΤΟΣ γράφει η κ.Ρεπούση του γνωστού εγχειριδίου και η κ.Χ.Κουλούρη του ιδρύματος που χρηματοδοτείται απο την αμερικάνικη κυβέρνηση ,και από μη κυβερνητικές οργανώσεις όπως η "Ανοικτή Κοινωνία " του κ.Σόρος, με σκοπό να ξαναγραφεί η ιστορία των λαών της Νοτιοανατολικής Ευρωπής .Ήδη τα βιβλία του οργανισμού αυτού έχουν μοιραστεί σε αρκετές βαλκανικές χώρες και στην Κύπρο.
Θα προσθέτα μάλιστα ότι σήμερα υπάρχει μια βασική διάσταση : τα συγκροτήματα τύπου από την μιά , η κοινή λογική και η ιστορική πραγματικότητα από την άλλη

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Ένας έφεδρος ανθυπολοχαγός στην Αλβανία το 1940




Όταν ο Ανδρέας Κουτρούλης επιστρατεύτηκε με το Έκτο Σύνταγμα Κορίνθου, ώς έφεδρος ανθυπολοχαγός , ήταν 22 χρονών।Βάδισε με το σύνταγμα του μεχρι την Χειμάρα। Στούς λόφους πάνω από την πόλη , με το πιστόλι στο χέρι , μπροστά από τον λόχο του θα τραυματιστεί πολλαπλά , από πυρά των Ιταλών। Θα χειρουργηθεί και θα μεταφερθεί στην Αθήνα στο Αρσάκειο , που λειτουργούσε ως στρατιωτικό νοσοκομείο।Από κεί θα τον πετάξουν οι Γερμανοί όταν θα μπούν τον Απρίλη του Σαράντα Ένα στην Αθήνα।

Γιώργος Κοκκιόπουλος ένας αγρότης απο την Κορινθία: Έκρυψε Εγγλέζους στρατιώτες , συνελήφθη απο τους Ιταλούς και κρατήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία ।Απο κεί θα δραπετεύσει και θα καταφύγει στην Μέση Ανατολή

Έτσι πολέμησαν.

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ :Βαρυσήμαντη ομιλία για την ελληνική εξωτερική πολιτική





Βασίλειος Μαρκεζίνης: «Μία Νέα Εξωτερική Πολιτική για την Ελλάδα». from Αντίφωνο on Vimeo.


Ομιλία του καθηγητή και συγγραφέα Βασίλη Μαρκεζίνη με αφορμή το βιβλίο του "Μια νέα εξωτερική πολιτική για την Ελλάδα"

Η θα γίνει στην Ελλάδα μια οργανωμένη και συγκροτημένη αλλαγή ή την αλλαγή θα φέρει το πεζοδρόμιο, υπογράμμισε ο καθηγητής και συγγραφέας Βασίλης Μαρκεζίνης μιλώντας σήμερα στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία με αφορμή το βιβλίο του "Μια νέα εξωτερική πολιτική για την Ελλάδα".

Ο κ. Μαρκεζίνης δεν αναφέρθηκε μόνο στην εξωτερική πολιτική αλλά έθιξε και τα φλέγοντα ζητήματα της εσωτερικής ελληνικής κατάστασης της οικονομίας. Ετάχθη εναντίον βιαστικών λύσεων στο Αιγαίο ενώ επέκρινε τον παραπλανητικό ρόλο που παίζουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Επίσης άσκησε κριτική στον τρόπο που χρηματοδοτούνται από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών οι μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και στον τρόπο που χρησιμοποιούνται από τις κυβερνήσεις τα λεγόμενα μυστικά κονδύλια. Πρόσθεσε ότι η πολιτική απέναντι στην Τουρκία που εγκαινιάστηκε το 1999 δεν μπορεί να συνεχίζεται το 2010, υπογράμμισε τη σημασία της ανακήρυξης ΑΟΖ και των μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή Καστελόριζου, Κύπρου, Κρήτης, Αιγύπτου. Αναφέρθηκε επίσης στις τεράστιες πιέσεις που ασκούνται στον κ. Χριστόφια για να κλείσει το Κυπριακό θέμα ενώ υπογράμμισε ότι σχέδια οικονομικής συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου συνιστούν παραχωρήσεις και άσκησε κριτική στην ελληνική αμυντική διάταξη στον Έβρο.

Ανέφερε πιο συγκεκριμένα ότι η Τουρκία έχει προμηθευτεί 32 από τα 48 γεφυροποιητικά μηχανήματα που υπάρχουν στην Ευρώπη και τα οποία μπορεί να χρησιμοποιήσει μόνο στον Έβρο.

Ο κ. Μαρκεζίνης υποστήριξε την άσκηση ενεργούς πολιτικής συνεργασίας με τη Ρωσία και του ελληνικού ρόλου στην Ευρωρωσική συνεργασία. Υποστήριξε ότι θέματα όπως η δομή του γραφείου του πρωθυπουργού και του υπουργείου Εξωτερικών πρέπει να αποφασίζονται από Έλληνες και όχι από ξένους.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει πλέον τη νατοϊκή και αμερικανική εξωτερική πολιτική που ασκεί παρά τις παραλλαγές μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο γιατί μια τέτοια πολιτική δεν ανταποκρίνεται στις αλλαγές που συντελέστηκαν στον κόσμο μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου. Ο κ. Μαρκεζίνης αφού ανέφερε τη μεγάλη συμβολή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ υπογράμμισε την ιστορική φράση του Ανδρέα Παπανδρέου ότι η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, τονίζοντας την ανάγκη μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και επικρίνοντας όσους θεωρούν ότι η Ελλάδα από τη στιγμή που συμμετέχει στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ δεν μπορεί ουσιαστικά να ασκεί εθνική εξωτερική πολιτική.

Αφού είπε ότι ο ίδιος δεν έχει σχέση και δεν θέλει να έχει σχέση με την πολιτική μετέφερε στο ακροατήριό του εκτιμήσεις ξένων κύκλων σύμφωνα με τους οποίους η κατάσταση στην Ελλάδα δεν εξελίσσεται καλά. Οι δύσκολες μέρες είναι μπροστά μας ανέφερε ο συγγραφέας στα αλληλένδετα οικονομικά, εθνικά και ηθικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.

Καλός φίλος που ήταν καλεσμένος και παρακολούθησε την ομιλία του sir Βασίλη Μαρκεζίνη,μου έγραψε τα ακόλουθα

Καλημέρα, Σπύρο,
πολύ χρήσιμα αυτά που λες και, αληθινά, πολύ ενδιαφέρουσα η διάλεξη του Β। Μαρκεζίνη στην αίθουσα του ξενοδοχείου! Αν είχες έρθει, όμως, ασφαλώς και θα είχες προσέξει τρία σημεία ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα, κατά τη γνώμη μου: 1). Για πρώτη φορά, σε ένα ακροατήριο σαν εκείνο της Μεγάλης Βρεττανίας (εννοώ το ξενοδοχείο...), κάποιος προσπαθησε να αποκαλύψει τόσο αποτελεσματικά τον εθνομηδενιστικό και νεο-οθωμανικό, φαναριότικο, ρόλο του ΕΛΙΑΜΕΠ . 2). Ο καθηγητής Μαρκεζίνης εξήγησε στο ακροατήριό του ότι, πολύ φοβάται πως, αν δεν αναλάβει το ίδιο να προσφέρει μια υγιή κυβέρνηση στη χώρα μας, τότε αυτό το έργο θα το αναλάβει, ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ, ο λαός, το "πεζοδρόμιο", και αυτό, κατά τη γνώμη του, θα ήταν πολύ επικίνδυνο. Όμως, δεν εξήγησε για ποιον θα είναι επικίνδυνο... Για μένα, αυτή η τελευταία σύσταση, δεν ξέρω,,, γιατί, αλλά μου θύμισε τα ΙΟΥΛΙΑΝΑ του 1965 και όσα ακολούθησαν, συμπεριλαμβανομένης και της μεταπολίτευσης. 3). Σημαντικό, επίσης, ήταν κι ένα άλλο στοιχείο: Οι διοργανωτές είχαν φροντίσει να παρακολουθήσουν την εκδήλωση και μαθητές μεγάλων τάξεων μερικών καλών, ιδιωτικών λυκείων, οι οποίοι είχαν έρθει οργανωμένα και τους είχαν κρατημένες θέσεις μπροστά μπροστά. Από τα καλά αυτά σχολεία απουσίαζε το αμερικάνικο κολέγιο... Το δικό μου σχόλιο: α) αφού η κυβέρνηση καταργεί το μάθημα της ιστορίας, η εθνική αστική τάξη παίρνει τα πράγματα στα χέρια της...και μορφώνει τα τέκνα της εξωσχολικώς. β) Ο θεσμός, που θα αναλάβει να προσφέρει στη χώρα την υγιή κυβέρνηση, χρειάζεται οπωσδήποτε και τη δική του νεολαία για να αντιμέτωπίσει την ανεπάρκεια στελεχών...

Άραγε με το βιβλίο του Β।Μαρκεζίνη , η Ελλάδα απαντά στην πολιτική Νταβούτογλου;

Η συνέντευξη στο ΜΕΓΑ (από το ΑΝΤΙΦΩΝΟ)

Β. Μαρκεζίνης: Η Ελλάδα της κρίσης: Το παρόν και το μέλλον from Αντίφωνο on Vimeo.

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

Εκδηλώσεις συμπαράστασης για την Κύπρο, στην "ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ" του Δήμου Αθηναίων

Untitled from Άρδην - Ρήξη on Vimeo.



ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
To Σωματείο «Συμπαράσταση Αγώνα Κύπρου»
η «Συντονιστική Επιτροπή Υποστήριξης Αγώνα για Ελεύθερη Κύπρο»
και η «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων
σας προσκαλούν στην
Έκθεση Αφίσας
«36 Χρόνια Κατοχής – 36 Χρόνια Αγώνα για Απελευθέρωση»,
για τα 50χρονα της Κυπριακής Δημοκρατίας

που θα πραγματοποιηθεί
στο χώρο της «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων, Αίθουσα «Νίκος Γκάτσος»,
(Πειραιώς 100, Γκάζι)
από τη Δευτέρα 25 Οκτωβρίου 2010 έως την Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010

Στα εγκαίνια της Έκθεσης, τη Δευτέρα 25 Οκτωβρίου 2010, ώρα 7μ.μ.
χαιρετισμό θα απευθύνει ο Δήμαρχος Αθηναίων
Νικήτας Κακλαμάνης
Θα διαβασθεί χαιρετισμός του
Αρχιεπισκόπου Κύπρου

Ομιλητής
Βάσσος Λυσσαρίδης
Επ. Πρόεδρος ΕΔΕΚ (Κύπρος)
Η ιστορικός τέχνης Ντόρα Ηλιοπούλου-Ρογκάν θα παρουσιάσει εικαστικά
την Έκθεση
Υπό την Αιγίδα του Πολιτισμικού Οργανισμού Δήμου Αθηναίων (Π।Ο.Δ.Α.)

Ομιλία Επίτιμου Προέδρου του Κ.Σ. ΕΔΕΚ Βάσου Λυσσαρίδη στα εγκαίνια της έκθεσης αφίσας για τα 50χρονα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην Αθήνα
25.10.2010

Ο αγώνας για δημοκρατία, ελευθερία, ανθρώπινα δικαιώματα διαχρονικός και συνδεδεμένος με την εθνική ταυτότητα μέσα στα πλαίσια της οποίας διαμορφώνονται και τα ιδεολογικά ρεύματα.
Στην Ελληνική νοοτροπία ανώτερη αρετή η προσήλωση σε αρχές και αξίες, που κατοχυρώνουν την ελευθερία και την δημοκρατία και όταν ακόμα αυτό σημαίνει θυσία ζωής.
Η Κύπρος ένα αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνισμού, με συμβολή στον αρχαιο-Ελληνικό πολιτισμό, με Ζήνωνες κι Ονήσιλλους, με Ομηρικά κατάλοιπα στην τοπολαλιά με βουβά τώρα αρχαία θέατρα, με συμπόρευση με τον Μέγα Αλέξανδρο, με Κίμωνες, με παρουσία δίπλα σε Μακρυγιάννηδες, με βιασμένες τώρα Βυζαντινές εκκλησιές, με Μαχαιράδες μ΄ένα αγροτόπαιδο από τη Λύση που πισωγύρισε τον χρόνο και μ΄ένα σύγχρονο μολών λαβέ δακτυλοδεικτεί την πορεία μας.
Με τον Κολοκοτρώνη να δηλώνει: «Τίποτα δεν εφοβήθηκα, ούτε εις τας αρχάς, ούτε εις τον καιρόν του Δράμαλη όπου ήρθε με 30 χιλιάδες στράτευμα εκλεκτό ούτε ποτέ, μόνο εις το προσκύνημα εφοβήθηκα». Κι εμείς αυτό φοβόμαστε.
Κι αυτή η κληρονομιά παραμένει ζωντανή όταν στην Κύπρο την αέρινη τη Μακαρία γη οι ιστορικές παραδόσεις πλαστογραφούνται, θέατρα και εκκλησιές δολοφονούνται, τα ανθρώπινα δικαιώματα ενταφιάζονται και πατρογονικές εστίες δημεύονται.
Όμως δεν μας ταιριάζει το μοιρολόϊ. Πιστοί στις πολυχιλιόχρονες παραδόσεις μας, με τον λαό και για τον λαό θ΄αγωνιζόμαστε ωσότου ζωντανέψουμε την αρχαία φωνή στα βουβά θέατρα. Θάταν μοιρολατρικό να ζητάμε από τον άψυχο ψυχωμένο βράχο να αποδιώξει τον κατακτητή.
Εμείς θα δανείσουμε χέρια και ψυχή στον αδούλωτο βράχο ωσότου λεύτεροι πατήσουμε στον Πενταδάκτυλο, στη Λάπηθο με τα αχνάρια του Κανάρη ζωντανά, στο Καρπάσι, τη Μόρφου, στην Κερύνεια. Κάψαμε τα γιοφύρια πίσω μας και έτσι η πορεία μας είναι μονόδρομος.
Πενήντα χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η Μ. Βρετανία με την αυτοκρατορία καταρρέουσα αποφάσισε να συντηρήσει πολιτικοστρατιωτική παρουσία στην Κύπρο για να διαδραματίσει ένα περιφερειακό ρόλο με παγκόσμια εμβέλεια.
Έτσι με την τριμερή στο Λονδίνο ενέπλεξε την Τουρκία παρά τις πρόνοιες της συνθήκης της Λοζάνης με στόχο την αξιοποίηση των Τουρκοκυπρίων ως αναχώματος στον αγώνα του Κυπριακού λαού για αυτοδιάθεση. Το ουδέποτε του τότε υφυπουργού Χόπκινσον τερμάτιζε κάθε προοπτική για ειρηνική ανέλιξη. Η έκρηξη νομοτελειακή. Η ΕΟΚΑ συντάραξε τον Κυπριακό Ελληνισμό και ενέπνευσε άλλους λαούς στον αντιαποικιοκρατικό τους αγώνα.
Τα παιδιά του λαού εξευτέλισαν τον θάνατο, ανεβαίνοντας τα σκαλιά της αγχόνης τραγουδώντας κι η πανίσχυρη Βρετανική στρατιωτική μηχανή αποδείχθηκε ανίκανη να σιγάσει την επαναστατική φλόγα.
Στον Μαχαιρά ξαναζωντάνεψαν οι Θερμοπύλες. Ο Γρηγόρης πισωγύρισε τον χρόνο.
Εκείνη την ύστατη στιγμή το αυτόματο
αυτοκτόνησε ανίκανο να παραβγεί στο χρόνο
Στο χέρι μια ασπίδα, ένα κοντάρι
ιμάτια, τραγουδιστές φωνές
και βέλη Περσικά καλύψανε τον ουρανό
και διώξανε τ΄ αηδόνια.
Η Λύση αγέννητη. Η Αθήνα ζωντανή.
-- Μολών λαβέ.
Κι εκεί στον Μαχαιρά
με πληγωμένα άγουρα ανθάκια
με τ΄αηδόνια άλαλα
ένας μικρός Γρηγόρης
άκοπα πισωγύρισε τον χρόνο.
Ενθάδε κείται ο Γρηγόρης του
Αυξεντίου.
πιστός στου Κίμωνα τις εντολές
χωρίς περγαμηνές καταγωγής
με μόνη του περιουσία
ένα νεκρό αηδόνι
ένα τσαλακωμένο αγριολούλουδο
κι ένα μολών λαβέ
που ακούεται ακόμα.


Τα αγροτόσπιτα μεταμορφώθηκαν σε πανίσχυρα κάστρα κι ένας ολόκληρος λαός με μικρές εξαιρέσεις στρατεύθηκε στον αγώνα.
Το τέλος της διαδρομής η συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου που δυστυχώς νομιμοποιούσε την πολιτικοστρατιωτική παρουσία της Τουρκίας και επέβαλλε ένα μη λειτουργικό σύνταγμα φυλετικών διακρίσεων.
Η προσπάθεια του Μακάριου να μετατρέψει το σύνταγμα σε λειτουργικό προσέκρουσε στην άρνηση της Τουρκίας.
Είναι τραγελαφικό Έλληνες να θεωρούν την πρόταση των 13 σημείων ως αφετηρία της έκρηξης του 1963-4. Από πότε προτάσεις οδηγούν σε έκρηξη αντί σε διάλογο. Έτσι προσφέρεται άλλοθι στην Τουρκία η οποία οργάνωσε την Τουρκανταρσία που κακώς προβάλλεται ως διακοινοτική ταραχή. Ο τότε γ.γ. του Ο.Η.Ε., Ου Θαντ με σαφήνεια αποδίδει την ευθύνη στις Τουρκικές προθέσεις για δημιουργία πολιτικο-στρατιωτικού προγεφυρώματος στην Κύπρο. Ούτε ο αυτοεγκλωβισμός πέτυχε δεδομένου ότι η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων εξακολουθούσε να ζει ειρηνικά με τους Ελληνοκύπριους εκτός θυλάκων μέχρι την Τουρκική εισβολή.
Ακολούθησε η αντεθνική τρομοκρατική δραστηριότητα της ΕΟΚΑ Β με την εμπλοκή της χούντας ολιγάριθμων Ελληνόφωνων αξιωματικών που είναι αδιανόητο να ταυτίζονται με την Ελλάδα και με τον Ελληνικό λαό, τον οποίο δυνάστευαν.
Δυστυχώς η συνεργασία ή η ένοχη σιωπή κομμάτων διευκόλυνε τα ξένα σχέδια, ενώ η αντίσταση του λαού ήταν καθολική στην Κύπρο και την Ελλάδα όπως περιγράφεται με την περιβόητη φράση του Γεωργίου Παπανδρέου Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών, καθολικώς διαμαρτυρομένων. Συνταχθήκαμε με την λαϊκή αντίσταση. Δεν τρομοκρατηθήκαμε, αλλά τρομοκρατήσαμε τους τρομοκράτες.
Όμως τελικά μαρτυρήσαμε την τελική φάση του σχεδίου Κίσσιντζερ.
Πραξικόπημα, δολοφονία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, εισβολή.
Η εισβολή ήταν προσχεδιασμένη. Τα αποβατικά πλοία έτοιμα προ μακρού. Έτσι, παρά το ότι οι ολιγάριθμοι επίορκοι αξιωματικοί παραμένουν ένοχοι στη συνείδηση του έθνους και θάπρεπε να αντιμετωπίσουν ακόμα πιο σκληρά τις συνέπειες της ενοχής τους δε θα πρέπει να προσφέρουμε άλλοθι στην εγκληματική Τουρκική εισβολή ούτε να καταδικάζουμε το σύνολο των πατριωτών Ελλήνων αξιωματικών και στρατιωτών που πολέμησαν ηρωικά και έπεσαν προασπιζόμενοι τον Κυπριακό Ελληνισμό. Εδώ ανάμεσα μας βρίσκονται αξιωματικοί που έσωσαν τη Λευκωσία η δε ΕΛΔΥΚ έγραψε σελίδες άφθαστου ηρωισμού. Τιμούμε και θα τιμούμε τους συναγωνιστές μας Έλληνες και οι νεκροί έχουν ήδη προστεθεί στις δέλτους της ιστορίας. Αυτοί είναι η Ελλάδα. Αυτοί είναι η μητέρα πατρίδα.
Κι εγώ θα επαναλαμβάνω φορτικά και ζητώ την κατανόησή σας σε κάθε παρουσία μου στον μητροπολιτικό χώρο
Ελλάδα που με δίδαξες
αληθινά να αγαπώ και τον Ανδρέα
τον Αράμ και του
γειτονικού χωριού τον
φίλο τον Ομέρη
Εγώ Ελλάδα μου δεν
σε κρατάω μητριά
Και τώρα στο στερνό
το μονοπάτι
μάνα Ελλάδα θα σε πω
Κι όταν ακόμα
κάποιοι νεοέλληνες εδώ κι εκεί
μου γύρισαν τη πλάτη.

Πενήντα χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας. Χρόνια δίσεκτα με ανεκπλήρωτα οράματα και με κατολισθήσεις. Με την Τουρκανταρσία, την ακατανόητη δράση της ΕΟΚΑ Β, το προδοτικό πραξικόπημα, την εισβολή, την εθνοκάθαρση, το μεταπραξικόπημα, την προσπάθεια επιβολής του σχεδίου Γκιουνές, πού προνοούσε διασπορά του Τουρκικού στρατού σ΄ολόκληρη την Κύπρο την επιστροφή του Μακάριου, τον διακοινοτικό διάλογο που αποτελεί αδόκιμη διαδικασία, δεδομένου ότι το Κυπριακό είναι θέμα κατοχής.
Ο Μακάριος διαπίστωσε την παρέκκλιση και στην τελευταία του ομιλία στην πλατεία Ελευθερίας διακήρυξε ότι ο διάλογος διέδραμε την χρησιμότητα του, χρησιμοποιείται ως άλλοθι από την Τουρκία και ότι ήδη υπερέβημεν τα όρια ασφάλειας σε υποχωρήσεις.
Οι επίγονοι δεν ακολούθησαν. Σήμερα διεξάγεται ένας διάλογος. Πάνω σε ποια βάση;
Η Τουρκία (οι Τουρκοκυπριακές ηγεσίες αποτελούν φερέφωνα της Τουρκικής πολιτικής και όχι εκπροσώπους των Τουρκοκυπριακών συμφερόντων) προτείνει δυο λαούς, δυο κράτη, συνεταιρισμό, νομιμοποίηση του εποικισμού και της διαίρεσης, εγγυητικά δικαιώματα και ξένη στρατιωτική παρουσία.
Υπήρξε παρέκκλιση στο πρώτο κοινό ανακοινωθέν. Ο συνεταιρισμός απερρίφθη από το σύνολο των κρατών (μετά την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων) που αναγνώρισαν μια και μόνη Κυπριακή κυβέρνηση ολόκληρης της επικράτειας και του συνόλου των πολιτών.
Η συζήτηση επί μέρους χωρίς καθορισμό πλαισίου λύσης αποτελεί παρέκκλιση.
Όπως αδόκιμη είναι και η στρατηγική μονομερών υποχωρήσεων προς τους Τουρκοκύπριους με τον ευσεβοποθισμό ότι αυτό θα οδηγήσει σε λύση όταν ο Νταβούτογλου με κυνισμό διακηρύττει ότι κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας Τουρκοκύπριος θάπρεπε να τον εφεύρουμε και ότι η Τουρκία πρέπει να ελέγχει τις Κυπριακές εξελίξεις γιατί η Κύπρος είναι απαραίτητη στους σχεδιασμούς της να καταστεί περιφερειακή υπερδύναμη με παγκόσμια εμβέλεια.
Ταυτόχρονα απαιτεί συγκυριαρχία στο Αιγαίο, κηδεμονία των Μουσουλμανικών κοινοτήτων στον πρώην Οθωμανικό χώρο. Δηλαδή διχοτόμηση του Αιγαίου, Κυπροποίηση της Θράκης και Αλεξανδρετοποίησης της Κύπρου μέσω του εποικισμού. Η μάχη που δίνεται σήμερα είναι η επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού στα χώματα που φιλοξενούν πολυχιλιόχρονη Ελληνική παρουσία.
Έτσι η κοινή πανεθνική στρατηγική επιβάλλεται όχι μόνο για λόγους εθνικής ταύτισης, αλλά και ταύτισης κινδύνων και προοπτικών.
Ανακοινώνει πολιτική μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες, δεδομένου ότι οι γείτονες αποδέχονται τις παράνομες αξιώσεις του.
Ο Νταβούτογλου προτείνει μονόπλευρη φιλία που ισοδυναμεί με δουλεία.
Κι εμείς απαντούμε.
Σαν πάρεις τον ανήφορο απ΄τον
Ξερό στην Έπια
μη παραλείψεις να κοντοσταθείς
στο τώρα ορφανό μνημείο του
Μούσκου
ενός νεαρού νεοαρχαιοέλληνα
που χωρίς δυσκολία προτίμησε τον
πρόωρο χαμό
από την επώδυνη προσδοκία
μιας αλυσοδεμένης αξιοπρέπειας
Ακόμα λίγο πιο ψηλά ένα
φτωχοπαίδι από τη Λύση
στάθηκε όρθιος νεκρός Λεωνίδας
χωρίς τρακόσιους
Από κει σα ροβολείς τον Πενταδάκτυλο
Σ΄ένα στενάχωρο κρησφύγετο
δολοφονήθηκε ο ενάρετος
κι απόμεινε αθάνατη η αρετή
Δεν θα σε ταξιδέψω στα
παλιά
Στους Κίμωνες, τους Ζήνωνες και
τον αεικίνητο Κανάρη
Μόνο σαν στον κατήφορο
βρεθείς στη Λευκωσία
παρακαλώ σε μη ξεχάσεις να
τους πεις
πως όλοι αυτοί τους καρτερούν
Ο εύκολος δρόμος έχει άχαρο
τέλος
Ο δύσκολος δανείζει στη ζωή
αιωνιότητα.
Για να διασφαλίσουμε ενότητα δράσης πρέπει να προτείνουμε ως βάση λύσης το ομόφωνο ανακοινωθέν του Εθνικού Συμβουλίου του 2009 που προνοεί για λύση που πρέπει να διασφαλίζει την ενότητα του χώρου, του κράτους, της οικονομίας, των θεσμών, των βασικών ελευθεριών, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θα απαλλάσσει από έποικους, κηδεμόνες και ξένη στρατιωτική παρουσία.
Αν θα υπάρξει αδιέξοδο να είναι σαφής η διαφορά για να μη επιτρέπει στους παγκόσμιους Πιλάτους να νίπτουν τας βρώμικας χείρας.
Δυστυχώς υπήρξαν παρεκκλίσεις. Να αναιρεθούν προτάσεις που συγκρούονται με τις πρόνοιες του ομόφωνου ανακοινωθέντος του Εθνικού Συμβουλίου (εκ περιτροπής προεδρία, παρουσία εποίκων, δυαρχία). Το δικαίωμα ιδιοκτησίας είναι αδιαμφισβήτητο. Το λιμάνι Αμμοχώστου μπορεί να λειτουργήσει μόνο με εμπλοκή της Κυπριακής κυβέρνησης)
Θέλουμε φιλία με όλους. Αμφίπλευρη. Θέλουμε ειρήνη. Βασισμένη στη δικαιοσύνη. Να προασπίσουμε τα δικαιώματά μας. Το Κυπριακό είναι θέμα εισβολής, κατοχής, εποικισμού.
Να καταγγείλουμε την Τουρκία σ΄όλα τα διεθνή, περιφερειακά και εθνικά βήματα. Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας προϋποθέτει συμμόρφωση στις Ευρωπαϊκές αξίες και τα Ευρωπαϊκά κεκτημένα. Δεν θα ανεχθούμε Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας a la carte. Δεν αντιτιθέμεθα, αλλά στηρίζουμε διεθνή διάσκεψη. Όμως με μόνο θέμα την διεθνή πτυχή (κατοχή και εποικισμό) και με συμμετοχή μόνο κυβερνήσεων. Άλλωστε μόνο με τον τερματισμό της κατοχής θα αποκτήσουν οι Τουρκοκύπριοι ανεξαρτησία φωνής. Οι κίνδυνοι είναι ορατοί.
Όμως υπάρχουν οι προϋποθέσεις να τις αξιοποιήσουμε.
Και θα το επαναλαμβάνω φορτικά στον μητροπολιτικό χώρο. Όμαιμοι δεν ζητούν αλληλεγγύη. Απαιτούν συστράτευση.
Κι εγώ στα ενενήντα μου δεν ζητώ δικαιολογητικό απουσίας, αλλά στρατεύομαι.
Μούπαν: Γιατί διδάσκεις αντίσταση
Κάποιοι θα σκοτωθούν
Είπα: Μόνο έτσι κάποιοι θα
ζήσουν
Μούπαν: Μιλάς για σκλαβωμένα
χώματα
Τα χώματα δεν νοιώθουν
Είπα: Αυτός που δεν νοιώθει
είσαι συ
Μούπαν: Γιατί πονάς για τη
Χειμάρρα. Την έχεις δει
για μια μονάχα ώρα
Είπα: Γιατί την έχω δει
Μούπαν: Γιατί ζητάτε από τον
Πενταδάκτυλο τους ξένους ν΄αποδιώξει
Είπα: Εγώ δεν το ζητώ. Εγώ
χαράσσω ρότα για τον Άγιο
Ιλαρίωνα
Μούπαν: Οι γενίτσαροι γίνανε
οι πιο φανατικοί Σουλτανοτουρκοφάγοι
Είπα: Εγώ έχω ήδη μεγαλώσει
Μούπαν: Σαν πας στην Σμύρνη
δεν θάβρεις ούτε έντομο
Ελληνικό
Είπα: Πάρε την εκατοντάχρονη
Σμυρνιά και πες της το
Μού είπαν: Να διδαχθείς από την
ιστορία
επιβιώνουν όσοι πειθαρχούν
στους παγκόσμιους
άρχοντες
Είπα: Επιλέγω την
απειθαρχία.
Μούπαν: Γιατί επιμένεις
Σε δυο γενιές θάχεις
ξεχάσει την τωρινή
καταγωγή σου
Είπα: Δεν ζω στον
αυριανό τον χρόνο.
Τώρα ζω.

Και να το θυμάστε πάντα. Θα το επαναλαμβάνω ωσότου γίνει βίωμα.
Αν εθελούσια δεν γονατίσεις ούτε νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν.

--------------------

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

ΡΕΚΒΙΕΜ για το περιοδικό ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ



ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ-ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝΕΠΙΣΤΗΜΩΝ « ΝΕΑΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ»-ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με το τεύχος 46 η ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ολοκληρώνει την πορεία της μετά από 23 χρόνια αδιάκοπης κυκλοφορίας.

Οι εκδόσεις Παπαζήση ενημερώνουν το αναγνωστικό κοινό για την κυκλοφορία του τεύχους 46 της επιστημονικής επιθεώρησης ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ,πουθα είναι και το τελευταίο μετά από 23 χρόνια αδιάκοπης και πανελλήνιας κυκλοφορίας.
Το τεύχος 46 περιέχει ένα αφιέρωμα στους Καταστασιακούς,μία ριζοσπαστική πνευματική και καλλιτεχνική κίνηση που βρίσκεται στην ρίζα των νεανικών εξεγέρσεων της δεκαετίας του ’60.Επίσης συμπεριλαμβάνονται ένας διάλογος μεταξύ αναγνωστών και συνεργατών του περιοδικού με αφορμή το αφιέρωμα στην νεότητα και τις ιδεολογικές επιρροές του Κορνήλιου Καστοριάδη,ένα σχόλιο για τον Γάλλο φιλόσοφο και θεολόγο OlivierClement,μετάφραση άρθρου για την βιογραφική αβεβαιότητα στην νεωτερικότητα, ένα κείμενο για την Κριτική Θεωρία και βιβλιοκρισίες.
Όπως επισημαίνει στο editorialoιδρυτής και επί εικοσιτρία χρόνια διευθυντής του περιοδικού Μελέτης Μελετόπουλος,οι λόγοι ολοκλήρωσης της έκδοσης έχουν σχέση όχι τόσο με την οικονομική συγκυρία και την συναφή κρίση στην αγορά του βιβλίου,αλλάπερρισσότερο με την σταδιακή μετατόπιση της θεωρητικής συζήτησης στο Διαδίκτυο(η ιστοσελίδα της ΝΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣwww.newsociology.grέχει ξεπεράσει κατά πολύ σε αναγνωσιμότητα το ίδιο το περιοδικό στην έντυπη μορφή του).Επίσης η προϊούσα απαιδεία και η κατάρρευση της Μέσης και της Ανώτατης Εκπαίδευσης στην Ελλάδα είχαν ως αποτέλεσμα την σταδιακή συρρίκνωση της κρίσιμης μάζας των διανοουμένων και την μη αναπαραγωγή και ηλικιακή ανανέωσή της. Επομένως η απόφαση για το κλείσιμο του περιοδικού απορρέει από την πεποίθηση ότι έντυπα με μακρά και ευδόκιμη πορεία πρέπει να κλείνουν όσο είναι ακμαία.
Η ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ εξέδωσε πλήθος αφιερωμάτων για Έλληνες στοχαστές(όπως οι Π.Κανελλόπουλος,Ν.Πουλαντζάς,Κ.Καραβίδας,Κ.Καστοριάδης,Δ.ΓληνόςΣ.Μάξιμος,Κ.Τσάτσος,Ι.Συκουτρής,Ε.Λεμπέσης,Έλληνες διανοούμενοι στο Παρίσι,Έλληνες τροτσκιστές),αλλά και για διεθνή θέματα(π.χ. Γαλλική Αριστερά,Νίτσε,Σχολή της Φραγκφούρτης,Ισλάμ) και ειδικά τεύχη για κρίσιμα εθνικά θέματα(Ελληνοτουρκικά,Θράκη,ΕλληνικήΔεξιά,ΜεγάληΙδέα,Ελληνορωσσικέςσχέσεις),δημοσίευσεμεταφράσεις,ρεπορτάζ από διεθνή συνέδρια και συνεντεύξεις διακεκριμένων προσωπικοτήτων(BOTTOMORE,FRANK,TOURAINNE,ZIEGLERκ.ά.),συνεργάστηκε με κορυφαίους διανοουμένους(όπως ο Ρ.Αποστολίδης,πουυπήρξε βασικός επιφυλλιδογράφος επί μία δεκαετία,οΠ.Κονδύλης,οΚ.Βεργόπουλος,Χρ.Γιανναράς,οΜ.Ν. Ράπτης και πολλοί ακόμη).Πολλά τεύχη της Ν.Κ. επανεξεδόθησαν πολλές φορές,ενώ ετέθησαν επί τάπητος θέματα που έχουν σχέση με την εθνική μας ταυτότητα και την πνευματική πορεία του νεώτερου Ελληνισμού.
Η ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ κινήθηκε με συνέπεια στην γραμμή της ελευθερίας του πνεύματος,της απροκατάληπτης και ισότιμης μεταχείρισης όλων των θεωρητικών ρευμάτων,της αυστηρής και αντικειμενικής κρίσης των υποβαλλόμενων κειμένων.Άσκησεόμως σκληρή κριτική στις παρακμιακές όψεις της νεοελληνικής πνευματικής ζωής και της ακαδημαϊκής κοινότητας.Βρήκε ωστόσο ευρεία απήχηση στο αναγνωστικό κοινό, με αποτέλεσμα να εκδίδεται χωρίς παθητικό σχεδόν επί ένα τέταρτο αιώνα.Γι’αυτό και ευχαριστεί τους αναγνώστες της για το αδιάλλειπτο ενδιαφέρον και την σταθερή τους υποστήριξη.

Στο εν λόγω τεύχος περιλαμβάνεται ένα πλήρες αφιέρωμα στους Καταστασιακούς που επιμελήθηκε ο Κώστας Δεσποινιάδης.Εκτός απο τον ίδιο γράφουν και οι: Υβ Λε Μάκ , Γιάννης Ιωαννίδης , Michele Bernstein , Gil J.Wolman , Asger J.Jorn και Νίκος Σέργης.
Επίσης συνεχίζεται ο διάλογος για το έργο του Κ।Καστοριάδη.


"Με την ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ξεκίνησα να συνεργάζομαι στις αρχές του 1988.Η πρώτη δημοσίευση μου είχε τον τίτλο «Η ετερότητα και η αντίφαση του κόσμου: Από τον Ηράκλειτο στον Λόρεντζ» , στην οποία προσπαθούσα να αντιπαραθέσω στην εγελιανή διαλεκτική τον Ηράκλειτο και μία σκέψη όπου τα μέρη συγκρούονται δίχως απαραίτητα να δημιουργήσουν μια νέα σύνθεση. Το κύριο ατού του περιοδικού όσο και του Μελετόπουλου ήταν ο πραγματικός σεβασμός στην ελευθερία των απόψεων . Ο καθένας μπορούσε να υποστηρίξει , με επιστημονικό και μεθοδικό τρόπο κάθε άποψη. Σε αυτή την αρχή έμεινε πιστό μέχρι το τελευταίο τεύχος. Συνήθως στην Ελλάδα στα συντηρητικά και φιλελεύθερα έντυπα γράφανε μόνο συντηρητικοί και φιλελεύθεροι , ενώ στα αριστερά μόνο αριστεροί και μάλιστα της συγκεκριμένης αριστερής τάσης. Αλλά στην ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ έγραψαν για τον Καστοριάδη , τους Καταστασιακούς , τον Παπαιωάννου , την Σχολή της Φρανκφούρτης ,όπως και για τον Π.Κανελλόπουλο , την Μεγάλη Ιδέα , τον κοινοτισμό , την ορθοδοξία. Σημαντικές είναι οι συνεντεύξεις του Π.Κονδύλη , του Μ.Ράπτη (στις οποίες συνέβαλα προσωπικά ) αλλά και του Ν.Ψυρούκη .Σίγουρα ο Μελετόπουλος έδινε τον γενικό τόνο και λόγω του υπερήφανου χαρακτήρα του , το περιοδικό ήταν στην ουσία ανεξέλεγκτο. Γι αυτό και ο τύπος δεν το αντιμετώπισε με την ανοιχτή εχθρότητα ,αλλά με την σιωπή. Βεβαίως έπαιξε ρόλο και ένα άλλο στοιχείο .Ο τύπος και τα κόμματα είναι τόσο απασχολημένα με τις αρπαχτές και με την δημιουργία ενός ληστρικού συστήματος ώστε τα πνευματικά τους ενδιαφέροντα αν δεν είναι ανύπαρκτα είναι περιορισμένα. Ο δημοκρατικός πατριωτισμός είναι ένα στοιχείο που χαρακτήρισε την διεύθυνση και πολλούς από τους συνεργάτες του περιοδικού. Όμως ενώ αντιμετωπίζουμε εξ ανατολών την πεντακάθαρη απειλή της ακεραιότητας της μικρής μας πατρίδας , η στάση αυτή , δηλαδή το να προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να αμυνθούμε ,αντί να είναι κάτι αυτονόητο όπως είναι το ένστικτο αυτοσυντήρησης σε κάθε έμβιο οργανισμό, στην χώρα μας θεωρείται είτε ως αμάρτημα διότι πλήττει την πολιτική ορθότητα μίας ξεπουλημένης και δοσίλογης σκέψης , είτε ως εξαιρετικό γεγονός διότι πλήττει την μακαριότητα αυτών που είναι παραδομένοι σε έναν νεοπλουτίστικο ευδαιμονισμό. Βεβαίως ένα περιοδικό όπως η ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ με την μεγάλη διάρκεια στο χρόνο που κατάφερε να έχει τελικά , αναδείχθηκε σε κάποιο βαθμό αντιπροσωπευτικό της λεγόμενης πνευματικής κοινωνίας μας.Έτσι είδαμε αριστερούς που δεν βάζανε νερό στο κρασί τους να συνεργάζονται με μεγάλη ευκολία και με το αζημίωτο φυσικά με τα δύο κυβερνητικά κόμματα. Επίσης είδαμε ανθρώπους με ανύπαρκτο έργο να γίνονται πανεπιστημιακοί , και να κλείνει η πόρτα σε άλλους όπως ο Π.Κονδύλης. Τέλος θέλω να πω ότι σε άλλα πράγματα με τον Μ.Μελετόπουλο μπορεί να συμφωνώ και σε άλλα να διαφωνώ .Όμως η διαδρομή του έδειξε ότι βάδισε ανιδιοτελώς . Θα τον χαρακτήριζα ως «αναρχοαστό» , όπως ήταν ο Ε.Λεμπέσης και ο Μάνος Χατζηδάκης και βέβαια αν ο αστικός χώρος είχε περισσότερο μυαλό θα τον χρησιμοποιούσε όπως έκανε παλαιότερα και με τον μέντορα του ,τον Π.Κανελλόπουλο."

Σπύρος Κουτρούλης

Η ΣΥΝΑΞΗ για τον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΝΔΥΛΗ



Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού ΣΥΝΑΞΗ (τεύχος 115) γράφουν για το τελευταίο βιβλίο του Π.ΚΟΝΔΥΛΗ το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ,ο π.Ευάγγελος Γκανάς (γνώριμος του συγγραφέα) και ο Λεωνίδας Σταματελόπουλος.

Η Θεωρία του Αντάρτη :Σχόλια στον Κ.ΣΜΙΤ,στον Π.ΚΟΝΔΥΛΗ και στον R.TABER
















Η θεωρία του αντάρτη :Σχόλια στον C.Scmitt, στον Π.Κονδύλη και στον R.Taber



Α’



Η θεωρία του αντάρτη – του ανταρτοπολέμου- απασχόλησε σε , τρία διαφορετικά κείμενα , τον C.Schmitt ( Η θεωρία του Αντάρτη- παρεμβολή στην έννοια του Πολιτικού , Εκδόσεις Πλέθρον 1990, μετ.Σ.Χασιώτη ,επιμέλεια Κ.Καλφόπουλος ), τον Π.Κονδύλη (Θεωρία του Πολέμου , Εκδόσεις Θεμέλιο 1998 ) και τον R.Taber ( O πόλεμος του ψύλλου .Θεωρία και πρακτική του ανταρτοπολέμου, Εκδόσεις Κάλβος 1976 ,Μετ. Σ.Μάνδρος).
Το κείμενο του C. Schmitt διατυπώθηκε σε δύο διαλέξεις το 1962 στο Πανεπιστήμιο της Παμπλόνα .Το βιβλίο του R.Taber γράφτηκε το 1969 , ενώ η Θεωρία του Πολέμου του Π.Κονδύλη κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη Στουττγάρδη το 1988.Τα δύο πρώτα κείμενα απηχούν το πνεύμα των δεκαετιών 50- 60 , όπου ο ανταρτοπόλεμος έδειχνε να είναι η ακαταμάχητη τακτική πολέμου για τα ασθενέστερα έθνη και τους αποικιοκρατούμενους λαούς , πράγμα που αναθεωρείται στο έργο του Π.Κονδύλη υπό το βάρος των εξελίξεων στην τεχνολογία και στην γεωγραφική συγκέντρωση του πληθυσμού.
Ο R.Taber ενδιαφέρεται πρωτίστως να περιγράψει τις τακτικές και τις τεχνικές του ανταρτοπολέμου σε κάθε περίπτωση (Κίνα ,Βιετνάμ ,Κύπρος ,Κούβα , κλπ) , ο C. Schmitt να διατυπώσει εννοιολογικά τήν θεωρία του αντάρτη και να την συνδέσει με την έννοια του Πολιτικού , ενώ ο Π.Κονδύλης εξετάζει την σημασία του ανταρτοπολέμου στους κλασσικούς του μαρξισμού καθώς και την υποκατάσταση του ανταρτοπολέμου από την τρομοκρατία.
Ο C.Schmitt υποστηρίζει - κάτι που ο Κονδύλης αμφισβητεί έντονα – ότι η αρχική μορφή της θεωρίας του Αντάρτη περιέχεται στο κλασσικό κείμενο του Κλαούζεβιτς «Περί Πολέμου» και ολοκληρώνεται στα έργα του Λένιν και του Μάο.Ως πρώτη μορφή ανταρτοπολέμου υποδεικνύει την ισπανική αντίσταση (1808-1813) στα στρατεύματα του Ναπολέοντα.Όπως σημειώνει ο C.Schmitt «ο αντάρτης μάχεται ανορθόδοξα .Η διαφορά όμως ανάμεσα στον συμβατικό και τον ανορθόδοξο πόλεμο εξαρτάται από το πώς ορίζεται η έννοια του Συμβατικού …Για μια θεωρία του αντάρτη στο σύνολο της θα πρέπει όμως να λάβει κανείς υπ’όψη του , ότι η δύναμη του Ανορθόδοξου καθορίζεται από τη δύναμη και τη σημασία του Συμβατικού που ο ίδιος θέτει σε αμφισβήτηση»[1]
Ο C.Schmitt όπως χρησιμοποίησε την εξαίρεση – δηλαδή την απόφαση για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης – ως προσδιοριστικό στοιχείο του πολιτικού , κατά τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιεί την αντίθεση ανορθόδοξος- συμβατικός πόλεμος για να εντοπίσει την θεωρία του Αντάρτη.
Η εισαγωγή της γενικής υποχρεωτικής θητείας , παρότι μετέτρεψε θεωρητικά όλους τους πολέμους σε λαικούς , συγχρόνως τους συγκράτησε μέσα σε ένα πλαίσιο κανόνων.Αντιθέτως ο αντάρτης λειτουργεί έξω από τις κανονικότητες του ορθόδοξου πολέμου : « ο σύγχρονος αντάρτης δεν προσδοκά από τον εχθρό ούτε δικαιοσύνη , ούτε και έλεος .Έχει εγκαταλείψει την παραδοσιακή μορφή εχθρότητας του ελεγχόμενου και περιφρουρημένου πολέμου και έχει μεταβεί στη σφαίρα μιάς άλλης , της αληθινής εχθρότητας , η οποία μέσω της της τρομοκρατίας και της αντιτρομοκρατίας , κορυφώνεται στην εξόντωση ».[2]
Ο C.Schmitt συνδέει την τακτική του ανταρτοπολέμου με τον εμφύλιο και τον αποικιακό πόλεμο. Αναφέρεται στους Ρώσους αντάρτες του 1812 που αντιτάχθηκαν στον Ναπολέοντα εκφράζοντας τις «στοιχιακές δυνάμεις του ρωσσικού εδάφους » , αλλά και τους παρτιζάνους του Στάλιν , του Μάο , του Χό Τσί Μίνχ , του Κάστρο , του Γκεβάρα ,του Γρίβα , του Μπέν-Μπελλά και του Σαλάν του ΟΑΣ.Κάθε πρόοδος στην τεχνολογία εντείνει τον φαύλο κύκλο της τρομοκρατίας και της αντιτρομοκρατίας , όμως επίκαιρη και πάντα αναγκαία θα παραμείνει η σκέψη του Ναπολέοντα ότι « με τους αντάρτες πρέπει κανείας να μάχεται σαν αντάρτης».
Ο αντάρτης δεν φορά συνήθως στολή – όπως ο τακτικός στρατός , όμως κατά την έκφραση του Τσέ Γκεβάρα είναι ο « ιησουίτης του πολέμου». Δηλαδή η έντονη πολιτική του δέσμευση είναι προαπαιτούμενο της ύπαρξης του και εκείνο το στοιχείο που τον διακρίνει από τον κοινό εγκληματία.Παρεμπιπτόντως ο C.Schmitt σημειώνει ότι « την καθαυτό και ουσιαστικά την μοναδική ολοκληρωτική οργάνωση δεν την εκφράζει το κράτος ως κράτος , αλλά το επαναστατικό κόμμα ως κόμμα »[3]
Ο αντάρτης παρουσιάζει ως στοιχεία ,που χαρακτηρίζουν την δράση του , ευκινησία , ταχύτητα και αιφνιδιαστική αλλαγή επίθεσης και υποχώρησης .Αλλά ο « αντάρτης που μάχεται με όπλο υπόκειται πάντα στην ανάγκη συνεργασίας με μια τακτική οργάνωση .Αυτό τονίζεται έντονα , ακριβώς από τον συναγωνιστή του Fidel Castro στην Κούβα , Ernesto Che Guevara» [4] .
O C.Schmitt συνόψισε τα κριτήρια που περιγράφουν εννοιακά επαρκώς τον αντάρτη: μη τακτικότητα αυξημένη κινητικότητα της δραστικής μάχης , αυξημένη ένταση της πολιτικής δέσμευσης , τελλουρικό (δηλαδή στενά συνυφασμένο με την γή) χαρακτήρα.Βέβαια επισημαίνει ότι η τεχνολογική εξέλιξη και η βιομηχανική ανάπτυξη τείνει να εξαλείψει τον αγροτικό του χαρακτήρα και τον μετατρέπει σε έναν εκμηχανισμένο μαχητή , όργανο συχνά μιάς παγκόσμιας πολιτικής . Από πλευράς διεθνούς δικαίου ο C.Schmitt καταλήγει στο συμπέρασμα ότι « διάκριση των – ανταρτών – με την έννοια άτακτων , μη εξισωμένων με τα τακτικά στρατεύματα μαχητών – διατηρείται κατά βάση μέχρι σήμερα .Με την έννοια αυτή ο αντάρτης δεν έχει τα δικαιώματα και τα προνόμια του μάχιμου στρατιώτη.Είναι ένας εγκληματίας κατά το κοινό δίκαιο και μπορεί να καταστεί ακίνδυνος με συνοπτικές ποινές και κατασταλτικά μέτρα »[5]. Όμως συμπληρώνει ότι από τις συνθήκες της Γενεύης (1949) « αντιστασιακοί μαχητές , που άλλοτε θα αντιμετωπίζονταν ως αντάρτες , εξισώνονται με τους τακτικούς μαχητές , αρκεί να είναι οργανωμένοι »[6].
Ο C.Schmitt αναγνωρίζει ότι το γερμανικό επιτελείο του Β’ Παγκοσμίου πολέμου ασχολήθηκε μάλλον αργά (Μάιος 1944) με την αντιμετώπιση των παρτιζάνων , ενώ προς το τέλος του πολέμου , όταν η κατοχή της Γερμανίας από τους Συμμάχους ήταν πλέον ορατή , συγκρότησε την γερμανική λαική πανστρατιά και τον « λυκάνθρωπο» από τις οργανώσεις νεολαίας του ναζιστικού κόμματος , χωρίς όμως σπουδαία αποτελέσματα στην εξέλιξη του πολέμου .
Ο C.Schmitt ανιχνεύει την εισαγωγή του ανταρτοπολέμου στο Πρωσσικό κράτος με το βασιλικό διάταγμα του Απριλίου του 1813 , όπου ορίζεται ότι κάθε πολίτης του κράτους είναι υποχρεωμένος να αντισταθεί με κάθε είδους όπλα (τσεκούρια , δίκρανα , δρεπάνια , κυνηγετικές καραμπίνες ) στον εχθρικό εισβολέα .Παρ’ ότι το διάταγμα αυτό δεν βρήκε απήχηση στον γερμανικό λαό , κατά τον C.Schmitt , η σημασία του έγκειται « στό ότι αποτελεί την επίσημη μαρτυρία μιας ιδιαίτερης νομιμοποίησης , που αντλείται από το πνεύμα και την φιλοσοφία που επικρατούσαν στην τότε πρωτεύουσα της Πρωσσίας , το Βερολίνο »[7] . Επίσης συμπληρώνει πως ο Κλαούζεβιτς δεν ήταν απλά ένας από τους σημαντικώτερους ειδήμονες του Ανταρτοπολέμου , με την ειδική έννοια της χρησιμοποίησης ελαφρά οπλισμένων ευκίνητων μονάδων , αλλά αυτός που εισήγαγε τον κλεφτοπόλεμο ως « μια πολιτική υπόθεση ύψιστης σημασίας με άκρως επαναστατικό χαρακτήρα »[8].
Ο Κλαούζεβιτς όμως έκανε μια περισσότερο γενική διατύπωση , που μπορεί να εξειδικευθεί με επιτυχία σε κάθε είδος πολέμου: « ο πόλεμος είναι όργανο της πολιτικής , φέρει κατ’ανάγκην τη σφραγίδα αυτής της πολιτικής , πρέπει να μετρά τα πάντα με τον πήχυ της πολιτικής.Η διεξαγωγή του πολέμου είναι επομένως στις μεγάλες της γραμμές η ίδια η πολιτική που χρησιμοποιεί το σπαθί αντί για τη γραφίδα , χωρίς να παύει γι’αυτό το λόγο να σκέπτεται σύμφωνα με τους δικούς της νόμους»[9].
Ο C.Schmitt αποδέχεται ότι τα κείμενα του Κλαούζεβιτς , του Μάρξ , του Ένγκελς , δίχως την συμβολή του Λένιν δεν μπορούν να θεμελιώσουν την θεωρία του αντάρτη. Η μετάβαση από τον Κλαούζεβιτς στον Λένιν συγχρονίζεται με την μετάβαση από τον κρατικό στον επαναστατικό πόλεμο.Η πεποίθηση του Μάρξ και του Ένγκελς ότι η κατάληψη της εξουσίας ήταν πιθανή και δια μέσου των εκλογών , τους εμπόδισε να ασχοληθούν με την θεωρία του αντάρτη.Αντιθέτως ο Λένιν ήταν αυτός που « αντιλήφθηκε το αναπόφευκτο της βίας και των αιματηρών ,επαναστατικών ,εμφυλίων αλλά κρατικών πολέμων , και γι’ αυτό τήρησε θετική στάση και απέναντι στον ανταρτοπόλεμο , που τον θεώρησε ως ένα απαραίτητο συστατικό στοιχείο της συνολικής επαναστατικής εξέλιξης »[10].
Κατά τον C.Schmitt , ο Λένιν είναι ο πρώτος που τόνισε την ιδιαίτερη σημασία του αντάρτη στους διακρατικούς και στους εμφύλιους πολέμους με το άρθρό του «Ο ανταρτοπόλεμος» , που δημοσιεύθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1906 στο ρώσικο περιοδικό «Ο Προλετάριος ».Στο άρθρο αυτό ο Λένιν υποστηρίζει ότι ο ανταρτοπόλεμος « είναι μια αναπόφευκτη μορφή πολέμου την οποία χρησιμοποιεί κανείς χωρίς δογματισμό ή προκαθορισμένες αρχές , όπως ακριβώς αναγκάζεται κανείς να χρησιμοποίησει , ανάλογα με την κατάσταση των πραγμάτων ,άλλα , νόμιμα ή παράνομα , ειρηνικά ή βίαια , ορθόδοξα ή ανόρθοδοξα μέσα και μεθόδους »[11]. Ο C.Schmitt επισημαίνει ότι ο Λένιν υπήρξε « μεγάλος γνώστης και θαυμαστής του Κλαούζεβιτς» , όπως μαρτυρούν οι σημειώσεις στα «Τετράδιά » του. Αποτέλεσμα αυτής της σπουδής υπήρξε η διαμόρφωση της θεωρίας « για τον απόλυτο πόλεμο και την απόλυτη εχθρότητα» και η αναγνώριση της διάκρισης εχθρός- φίλος ως καθοριστικού στοιχείου τόσο του πολέμου όσο και της πολιτικής .Έτσι « για τον Λένιν μόνο ο επαναστατικός πόλεμος είναι πραγματικός πόλεμος , γιατί προκύπτει από την απόλυτη εχθρότητα »[12].Ακολουθώντας αυτές τις σκέψεις ο Λένιν έβγαλε τον πόλεμο από τα συνηθισμένα πλαίσιά του. Απέναντι στον απόλυτο εχθρό – την καπιταλιστική τάξη – ο πόλέμος δεν είναι οριοθετημένος , αλλά απεριόριστος.Ο C.Schmitt συμπληρώνει ότι η « συμμαχία της φιλοσοφίας με τον αντάρτη που έκλεισε ο Λένιν απελευθέρωσε απρόσμενα νέες εκρηκτικές δυνάμεις»[13].
Ο C.Schmitt αναφέρεται σύντομα στην συνεισφορά του Στάλιν .Οι σοβιετικοί αντάρτες , με εντολές του τελευταίου , στη διάρκεια του Β’Παγκόσμιου Πολέμου – μεγάλο πατριωτικό πόλεμο κατά την σοβιετική ιστοριογραφία - δημιούργησαν σοβαρότατα προβλήματα στα μετόπισθεν του γερμανικού στρατού.Ο C.Schmitt μπορεί να απομονώνει την φράση του Στάλιν « στο μέτωπο συναδέλφωση , στα νώτα αντάρτες » , όμως οι παρτιζάνοι ποτέ δεν υποκατέστησαν τον Κόκκινο Στρατό και ποτέ δεν έπαψαν να έχουν ρόλο υποστηρικτικό στις πολεμικές επιχειρήσεις.Εύλογα επισημαίνει , ότι ο «ο Στάλιν κατάφερε να συνδέσει το ισχυρό δυναμικό της εθνικής και πάτριας αντίστασης – δηλαδή την βασική αμυντική δύναμη της πατριωτικής αυτοάμυνας απέναντι στον ξένο κατακτητή – με την επιθετική δύναμη της διεθνούς κομμουνιστικής παγκόσμιας επανάστασης»[14]. Όμως ο μεγαλύτερος θεωρητικός του ανταρτοπολέμου- κατά τον C.Schmitt -αναδείχθηκε ο Μάο Τσε Τούνγκ με το ομώνυμο σύγγραμά του που κυκλοφόρησε το 1938. Αλλά και με την όλη πολιτική του δράση γεφυρώνει με επιτυχία και αποτελεσματικότητα την θεωρία με την δράση.Ο C.Schmitt ισχυρίζεται ότι η ακόλουθη φράση του Μάο συμπυκνώνει την σκέψή του : «Στο δικό μας πόλεμο , ο ένοπλος πληθυσμός και ο κλεφτοπόλεμος των ανταρτών από τη μια πλευρά και ο Κόκκινος Στρατός από την άλλη πλευρά , μπορούν να συγκριθούν με τα δύο μπράτσα ενός άντρα ή για να το εκφράσω πιο πρακτικά : το ηθικό του πληθυσμού είναι το ηθικό του ετοιμοπόλεμου έθνους .Και τούτο ανησυχεί τον εχθρό».[15]
Η σκέψη του Μάο τονίζει την σημασία της διάκρισης Εχθρού-Φίλου , και την πανεθνική – παλλαική μορφή που λαμβάνει αναγκαστικά η διεξαγωγή του πολέμου ώστε τελικά « η επανάσταση του Μάο είναι θεμελιωμένη πιο τελλουρικά από αυτήν του Λένιν ».[16] Η εχθρότητα στον Μάο επεκτείνεται λογικά από τον ταξικό στον εθνικό αντίπαλο , από την εγχώρια ιθύνουσα τάξη στον κατακτητή , στον αποικιοκράτη.Ο επαναστατικός πόλεμος είναι γι’ αυτόν κατά τα εννέα δέκατα πόλεμος παρτιζάνων και μόνο κατά το ένα δέκατο πόλεμος τακτικού στρατού.Ο C.Schmitt με υπερβολικό τρόπο εντοπίζει την σύγκρουση ρωσσικού και κινέζικου κομμουνισμού στις διαφορετικές ερμηνείες του αντάρτικου , παραβλέποντας έτσι τις συγκρούσεις που απορρέουν από τα ενάντια γεωπολιτικά συμφέροντα.
Όμως αξίζει να σταθούμε περισσότερο στις απόψεις του Μάο για τον ανταρτοπόλεμο. Ο Μάο έγραψε ένα εγχειρίδιο του ανταρτοπολέμου , που ανταποκρινόταν στις πιεστικές ανάγκες της πατρίδας του .Δεν ήταν κατ’αρχήν ο θεωρητικός , αλλά εκείνος που θα έπρεπε να οργανώσει το έθνος του απέναντι στον Ιάπωνα εισβολέα .Η στρατηγική του ανταρτοπολέμου « πρέπει να βασίζεται στην επαγρύπνηση , στην κινητικότητα και την επίθεση.Πρέπει να προσαρμόζεται στην κατάσταση του εχθρού , στο έδαφος , στις υπάρχουσες γραμμές επικοινωνιών , στη συσχέτιση δυνάμεων , στον καιρό και στην κατάσταση του λαού» [17].Κατανοεί ότι στον αγώνα του δεν υπάρχει η αποφασιστική μάχη , αλλά μια σειρά από εχθροπαξίες που φθείρουν τον εχθρό.Τα ιστορικά παραδείγματα δεν τον αφήνουν αδιάφορο.Έτσι αναφέρεται στις επιθέσεις που δέχθηκε ο στρατός του Ναπολέοντα κατά την εκστρατεία στην Ρωσία από τους Ρώσους αντάρτες.Συγχρόνως διαπιστώνει ότι το αντάρτικο αυτοτροφοδοτείται από ένα σημείο και πέρα της δράσης του , γιατί γίνεται παιδευτικό παράδειγμα για τον λαό: «Το αντάρτικο είναι το πανεπιστήμιο του πολέμου και αφού πολεμήσετε ορμητικά και θαρραλέα μπορείτε να γίνετε ηγήτορες και θα υπάρχουν πολλοί γνωστοί πολεμιστές των τακτικών δυνάμεων που δεν θα είναι ισάξιοί σας .Χωρίς αμφιβολία , η πηγή του ανταρτοπολέμου είναι οι λαικές μάζες που οργανώνουν αντάρτικά σώματα από τα σπλάχνά τους ».[18]Επίσης «οι αντάρτες δεν πρέπει να εξαρτώνται πολύ από οπλοστάσια.Ο εχθρός είναι η βασική πηγή εφοδιασμού τους»[19].Μεγάλη σημασία αποδίδει στην πολιτική στράτευση , στο ήθος και στο πατριωτισμό όσων στρατεύονται στο αντάρτικο « Τυχοδιώκτες και ελεεινοί δεν πρέπει να γίνονται δεκτοί .Η χρήση οπίου πρέπει να απαγορευτεί και όποιος στρατιώτης δεν μπορεί να απεξαρτηθεί από μόνος του πρέπει να αποπέμπεται .Η νίκη στον ανταρτοπόλεμο εξαρτάται από το να κρατηθεί η συμμετοχή άσπιλη και καθαρή .Είναι δεδομένο ότι κατά τον πόλεμο ο εχθρός ίσως μπορέσει να εκμεταλλευτεί ανθρώπους μειωμένης συνείδησης και πατριωτικού αισθήματος και να τους προτρέψει να ενωθούν με τους αντάρτες με μόνο σκοπό να τους προδώσουν .Οι αξιωματικοί λοιπόν πρέπει διαρκώς να διαφωτίζουν τους στρατιώτες και να ενσταλάζουν πατριωτισμό μέσά τους ».[20] Φυσικά ο πολιτικός στόχος πρέπει να είναι ξεκάθαρος και καταληπτός στον λαό , που τροφοδοτεί με πολλούς τρόπους το αντάρτικο ,ενώ « το εθνικό τους φρόνημα πρέπει να αφυπνισθεί».[21]Ο αντάρτης κινείται ανάμεσα στον λαό όπως το ψάρι μέσα στο νερό. Έτσι μόνο μπορεί να υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες για την νίκη κατά του εχθρού.Πρέπει να προσαρμόζεται γρήγορα στην κατάσταση του εχθρού και «να κινούνται (οι αντάρτες ) με την ρευστότητα του νερού και την ευχέρεια του πνέοντος ανέμου ».[22] Τα αντάρτικα σώματα αναγκαστικά λειτουργούν σε κάποιο βαθμό αυτόνομα γιατί δεν μπορεί να έχουν πάντα επικοινωνία με το κέντρο , ούτε το κέντρο να έχει πάντα γνώση των επιμέρους μετώπων , ώστε « η ορθή πολιτική στο αντάρτικο είναι πρόβλεψη για ενιαία στρατηγική και ανεξάρτητη τακτική δράση ».[23]
Αφήνοντας τον Μάο και επανερχόμενοι στον θεωρητικό C.Schmitt , θα δούμε ότι εξετάζει μία πλειάδα θεμάτων που ένα πρακτικός ,δεν μπορεί να αντιμετωπίσει. Έτσι ερευνά πώς συναρθρώνονται οι έννοιες «άποψη του χώρου», « διάσπαση των κοινωνικών δομών», «ένταξη στο πλέγμα των παγκόσμιων συναρτήσεων », « τεχνοβιομηχανική άποψη » με την θεωρία του αντάρτη.
Ο ανταρτοπόλεμος διευρύνει τον χώρο του πολέμου προσθέτοντας « στην επιφάνεια του τακτικού , καθιερωμένου πολεμικού σκηνικού , μια άλλη σκοτεινότερη διάσταση του βάθους , όπου η επιδεικνυόμενη στολή γίνεται θανάσιμη »[24].
Η διάσπαση των κοινωνικών δομών υπονοεί την εμφύλια διαμάχη – που ευνοεί την πύκνωση των αντάρτικων ομάδων – ανάμεσα σε μια ιθύνουσα τάξη διεφθαρμένη και όργανο του ξένου εχθρού και τον υπόλοιπο πληθυσμό , που με διάφορους τρόπους ( διαδηλώσεις , οικονομική βοήθεια , πληροφόρηση , κάλυψη ) συντάσσεται με τους αντάρτες , μετατρέποντας τον πόλεμο σε γενικό , ώστε κατά τον R.Shroers « κάθε στολή να νιώθει ότι απειλείται και μαζί μ’αυτόν απειλούνται και όλα όσα αντιπροσωπεύει ως σχήμα ».[25]
Η παγκόσμια συνάρτηση αναδεικνύει την ανάγκη ο αντάρτης , ως ανορθόδοξος μαχητής , να είναι «κατά κάποιο τρόπο πάντα εξαρτημένος από τη βοήθεια μιας τακτικής δύναμης » ,από τον Ενδιαφερόμενο Τρίτο.Καθότι «ο ισχυρός Τρίτος δεν παρέχει μόνο όπλα και πολεμοφόδια , χρήματα , υλική βοήθεια και κάθε είδους φάρμακα.Εξασφαλίζει επίσης το είδος της πολιτικής αναγνώρισης που έχει ανάγκη ο αντάρτης για να μη περιέλθει , όπως ο ληστής και ο πειρατής , στη σφαίρα του απολίτικου , που εδώ σημαίνει του αξιόποινου.Μακροπρόθεσμα το αντικανονικό πρέπει να νομιμοποιηθεί με βάση το κανονικό.Γι’ αυτό το σκοπό του προσφέρονται δύο δυνατότητες : η αναγνώριση του από ένα υφιστάμενο κανονικό , ή η επιβολή με δικές του δυνάμεις , μιάς νέας πραγματικότητας.Αυτή είναι μια δύσκολη εναλλακτική λύση».[26]
Στην τεχνολογική άποψη , ο C.Schmitt εξετάζει το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στον ελαφρά εξοπλισμένο και προσανατολισμένο στην γη παρτιζάνο και τον σύγχρονο τεχνολογικά τελειοποιημένο τακτικό στρατό .Προβληματίζεται κατά πόσον η τεχνολογική πρόοδος θα εξαφανίσει τον αντάρτη ή αντιθέτως θα τον μετατρέψει σε βιομηχανικό αντάρτη , ώστε τελικά « η τεχνική πρόοδος απλώς θα προκαλέσει μια ένταση της νέας κατάκτησης , διαίρεσης και νομής και απλώς θα κορυφώνει ακόμη περισσότερο τα παλαιά ερωτήματα».[27]
Ο αντάρτης έχει έναν πραγματικό και όχι απόλυτο εχθρό αλλά και έναν φίλο από τον οποίο ενισχύεται πολλαπλά και αντλεί νομιμότητα και κανονικότητα.Όμως μετά τον Λένιν κατά τον C.Schmitt , ο αντάρτης δεν έχει πλέον πραγματικούς αλλά απόλυτους εχθρούς .Ο εχθρός δηλαδή είναι εγκληματικός , απάνθρωπος και χωρίς καμμιά αξία : «Σε έναν κόσμο στον οποίο οι αντίπαλοι , πριν αλληλοεξοντωθούν φυσικά , αλληλο-ωθούνται με τέτοιο τρόπο στην άβυσσο της ολοκληρωτικής υποτίμησης , χρειάζεται να δημιουργηθούν νέα είδη απόλυτης εχθρότητας . Η εχθρότητα θα αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό , που ίσως δε θα μπορεί πιά καν να γίνεται λόγος για εχθρό ή εχθρότητα και μάλιστα χωρίς και οι δύο να έχουν προηγουμένως εξοστρακιστεί και καταδικαστεί , πριν αρχίσει το έργο της καταστροφής .Η καταστροφή αυτή θα γίνει εντελώς αφηρημένη και απόλυτη .Δε στρέφεται πια ενάντια σε κάποιον εχθρό , αλλά υπηρετεί μόνο μια δήθεν αντικειμενική επιβολή αξιών , για τις οποίες είναι γνωστό ότι κανένα τίμημα δεν είναι αρκετό. Μόνο η αποκήρυξη της πραγματικής εχθρότητας ανοίγει δρόμο για το καταστροφικό έργο της απόλυτης εχθρότητας ».[28]




Β’

Όπως σε πολλά άλλα έργα του Π.Κονδύλη , έτσι και στην «Θεωρία του Πολέμου» , διεξάγεται ένας ανομολόγητος διάλογος ανάμεσα σ’αυτόν και τον C.Schmitt .Όποιος μελετά σε βάθος το έργο των δύο στοχαστών , διαπιστώνει ότι πολλές από τις σκέψεις του Π.Κονδύλη προκύπτουν από την αντιπαράθεσή του με το έργο του C.Schmitt .
Ο Π.Κονδύλης συμπεραίνει ότι δεν υπάρχει ταυτότητα αντιλήψεων ανάμεσα στους Μαρξ – Ένγκελς και τον Μάο για τα θέματα του ανταρτοπολέμου. Υποστηρίζει ότι οι κλασσικοί του μαρξισμού « βλέπουν το φαινόμενο του ανταρτοπελέμου λίγο-πολύ στην ίδια προοπτική όπως ένας άλλος θαυμαστής της ναπολεόντειας πολεμικής τέχνης , δηλαδή ο Clausewitz .Διαπιστώνουν κυρίως τη σημασία του ως στρατιωτικού επικουρικού μέσου σε εθνικές εξεγέρσεις , μέσου εξαρτημένου από τη συμπράξη με τον τακτικό στρατό. Στο σημείο αυτό δεν θα έπρεπε να μας ξεγελά το γεγονός ότι μιλούν για «παλλαικό πόλεμο – τον όρο άλλωστε χρησιμοποιεί και ο Clausewitz , αν και δίχως τις επαναστατικές του συμπαραδηλώσεις »[29] .Ο Ένγκελς κατά τον Π.Κονδύλη «πίστευε πάντοτε όσο ζούσε στην υπεροχή του τακτικού στρατού απέναντι σε κάθε άλλον σχηματισμό »[30] Σε αυτούς θα πρέπει να προσθέσουμε και ένα ακόμη λόγο : είναι πεποίθησή τους ότι η γενική υποχρεωτική θητεία – ο ένοπλος λαός ιεραρχημένος και συγκροτημένος σε στρατό -θα εκδημοκρατίσει τις δυτικές κοινωνίες.
Ο Μάρξ στάθηκε επιφυλακτικός κατά την περιγραφή του ισπανικού ανταρτοπολέμου. Παρότι δεν περιόριζε πάντα την πολιτική δραστηριότητα στη νόμιμη κοινοβουλευτική της μορφή , δεν επέλεγε την τακτική του ανταρτοπολέμου αλλά «μία επανάσταση της οργανωμένης εργατιάς υπο την ηγεσία ενός δυνατού και πειθαρχημένου κόμματος που θα γινόταν κυρίως στις μεγαλουπόλεις , πιθανότατα σε εποχή κρίσης ».[31] Υπό αυτήν την προοπτική η επανάσταση «θα απαιτούσε γρήγορες αποφαστικές και πειθαρχημένες ενέργειες , οι οποίες θα έπρεπε να οργανωθούν και να καθοδηγηθούν με βάση τους κανόνες της επιθετικής πολεμικής τέχνης του Ναπολέοντα και αποφεύγοντας τη μακρόπνοη και υπομονετική τακτική του ανταρτοπολέμου (μολονότι διόλου δεν αποκλειόταν η χρήση μέσων και μεθόδων που δεν χρησιμοποιεί ο τακτικός στρατός )» [32].Ο Ένγκελς υπό το βάρος των γεγονότων της Κομμούνας του Παρισιού αλλά και από τον φόβο ότι οι τακτικοί στρατοί θα επιταχύνουν τις πολεμικές συγκρούσεις , συντάσσεται με την προοπτική της συγκρότησης «λαικής πολιτοφυλακής » , αντί του τακτικού στρατού.
Βεβαίως τα κινήματα του Τρίτου κόσμου κατέλαβαν την εξουσία με την τακτική του ανταρτοπολέμου.Όμως σύμφωνα με τον Π.Κονδύλη , επρόκειτο για κινήματα τα οποία «δεν ήσαν σοσιαλιστικά υπό τη δική τους έννοια , αλλά εθνικιστικά με σοσιαλιστικό μανδύ .Ο μανδύας αυτός έπρεπε να φορεθεί αναγκαστικά και μάλιστα επιδεικτικά στον αγώνα εναντίον ενός εχθρού και αλλοδαπού και καπιταλιστικού» [33].
Ο Κονδύλης συμπεραίνει ότι ο ανταρτοπόλεμος « δεν αποτελεί μορφή αγώνα με αξιώσεις οικουμενικής ανωτερότητας , αλλά παραμένει δεμένος σε ορισμένη εποχή και κατάσταση , η οποία ήδη ανήκει στο παρελθόν , κι ότι επομένως η ιστορική του επίδραση στο εξής δεν θα είναι μεγάλη. Ο ανταρτοπόλεμος δοκιμάσθηκε με επιτυχία κυρίως στον αγώνα αποικιακών ή ημιαποικιακών λαών εναντίον ενός ξένου κυρίου , ο οποίος φυλετικά και πολιτισμικά παρέμεινε ξένο σώμα μέσα στην εγχώρια κοινωνία.Στις λιγοστές περιπτώσεις , πάλι, όπου ο ανταρτοπόλεμος ,ως εμφύλιος πόλεμος , έφερε στην εξουσία ένα ορισμένο κίνημα ή κόμμα , αυτό έγινε επειδή ο άτακτος στρατός ήταν ήδη αρκετά ισχυρός , ώστε να μεταβληθεί ουσιαστικά σε στρατό τακτικό , στρατό πειθαρχημένο και ιεραρχικά οργανωμένο , ελεγχόμενο και καθοδηγούμενο σε όλα τα επίπεδα από το κόμμα ή το κίνημα (το επιφανέστερο παράδειγμα είναι η Κίνα ).Ό,τι εμφανιζόταν ως ανταρτοπόλεμος , στην πραγματικότητα ήταν , τουλάχιστον στην τελική φάση , αγώνας μεταξύ στρατών , τον οποίο κέρδισε ο ισχυρότερος στρατός , ενώ ο αντίπαλος συρρικωνόταν ή διαλυόταν».[34] Ενώ αλλού προσθέτει ότι «εκτός αυτού ,ουσιώδη ρόλο στην έκβαση του εμφυλίου έπαιξαν οι εξωτερικές δυνάμεις , ο εκάστοτε «ενδιαφερόμενος τρίτος» και η υλική ή άλλη βοήθεια που παρέσχε στη μια ή την άλλη παράταξη».[35]
Ο Π.Κονδύλης ορίζει τις αρνητικές προυποθέσεις που υπάρχουν για την επιτυχία του Αντάρτικου : «τον πολλαπλασιασμό από την εκλέπτυνση των όπλων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον ανταρτικών ομάδων από την πλευρά ενός ευέλικτου τακτικού στρατού και ,επίσης , τη δραστική αλλαγή των δημογραφικών και περιβαλλοντικών όρων…Η δραστική αραίωση των δασών , η διάνοιξη της υπαίθρου στις συγκοινωνίες και πρό παντός η ραγδαία συγκέντρωση των πληθυσμών στις πόλεις στερούν από τον αντάρτη το περιβάλλον όπου , κατά τη φράση του Μάο Τσέ Τούνγκ , μπορούσε να κινηθεί όπως το ψάρι στο νερό .Στον κλασσικό ανταρτοπόλεμο , όποιος επικρατούσε στην ύπαιθρο είχε την δυνατότητα να πολιορκήσει ασφυκτικά τις πόλεις .Σήμερα η κυριαρχία σε τμήματα της υπαίθρου δεν σημαίνει πολλά πράγματα , όπως δείχνει π.χ. η εμπειρία του Περού».[36]
Βέβαια ο Κονδύλης δεν υποστηρίζει ότι οι μορφές του ανορθόδοξου πολέμου θα εγκαταλειφθούν γενικώς , καθότι : «ο ασθενέστερος μόνο μια δυνατότητα έχει : να μεταφέρει (εν μέρει ) τον πόλεμο στο έδαφος του ισχυρότερου , να επιτύχει δηλαδή με άλλα μέσα ό,τι μια μεσαία ή μείζων Δύναμη θα κατάφερνε με τους Βαλλιστικούς της πυραύλους .Η δυνατότητα αυτή είναι η τρομοκρατία και η δολιοφθορά ».[37] Ο Κονδύλης διευκρινιστικά συμπληρώνει «ονομάζω αυτήν την τρομοκρατία «νέα», γιατί δεν θα εξαντλείται σε δολοφονικές απόπειρες εναντίον προσώπων , όπως γινόταν στην προεπαναστατική Ρωσσία και όπως ξαναέγινε στη Γερμανία και στην Ιταλία κυρίως κατά τη δεκαετία του 1970. Ίσως τέτοιες τρομοκρατικές πράξεις να υπήρξαν θεαματικές ,ωστόσο ήταν και είναι ανίκανες να επιδράσουν σοβαρά στη λειτουργία της κοινωνίας.Σήμερα υφίστανται εντελώς διαφορετικές δυνατότητες , και τις δυνατότητες αυτές τις προσφέρει η ίδια η υφή της υψηλά εκτεχνικευμένης κοινωνίας , η οποία από πρώτη όψη είναι απείρως περίπλοκη , διακλαδωμένη και κατακερματισμένη ,ενώ στην πραγματικότητα η λειτουργία της εξαρτάται από σχετικά ολιγάριθμα ενεργειακά και πληροφοριακά κέντρα. Γι’αυτό είναι στο σύνολό της τόσο τρωτή όσο δεν ήταν καμμία κοινωνία του παρελθόντος .Εάν οι τρομοκρατικές ενέργειες επικεντρωθούν με επαρκή τεχνογνωσία και συνέπεια στους κυριώτερους κόμβους , τότε είναι βέβαιο ότι μπορούν να γονατίσουν μία σύγχρονη κοινωνία .Έτσι ,με βάση τις μεταβολές των αντικειμενικών δεδομένων σε παγκόσμια κλίμακα , καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η εποχή του ανταρτοπολέμου ανήκει στο παρελθόν και μπαίνουμε στην εποχή της τρομοκρατίας , η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να συγχωνευθεί με μορφές ανταρτοπολέμου των πόλεων.Εννοείται ότι , όπως και ο κλασσικός ανταρτοπόλεμος , έτσι και η τρομοκρατία θα έχει πολιτικές προοπτικές μόνο εάν η ακμή της συμπέσει με μια βαθειά και παρατεταμένη κοινωνική κρίση ».[38] Η νέα τρομοκρατία θα είναι συνεπώς το όπλο των φτωχών και θα έχει πολλές πιθανότητες να επιτύχει τους πολιτικούς της στόχους , καθότι η εκτεχνικευμένη κοινωνία ελέγχεται από ολιγάριθμα κέντρα τα οποία αν κτυπηθούν θα μπορούν να την γονατίσουν: «Ένας αξιωματούχος της Αμερικάνικης Υπηρεσίας Πληροφοριών είπε πρόσφατα ότι αν είχε στη διάθεση του 1 δις. δολλάρια και 20 ικανούς hackers θα μπορούσε να παραλύσει τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σίγουρα δεν πρόκειται για κομπορρημοσύνη , αλλά για δήλωση βασιζόμενη σε βαθειά γνώση των πραγμάτων και των συσχετισμών τους.Έαν οι τρομοκρατικές ενέργειες επικεντρωθούν με την ίδια γνώση και με την ανάλογη επιμονή σε τέτοιους κρίσιμους κόμβους ,τότε είναι βέβαιο ότι μπορούν να γονατίσουν μια σύγχρονη δυτική κοινωνία.Και κρίσιμοι κόμβοι δεν είναι μόνον τα παντοειδή ηλεκτρονικά συστήματα , αλλά και οι μεγάλοι ενεργειακοί σταθμοί ή τα αποθέματα νερού, που προσβάλλονται εύκολα με ιούς .Η χρήση χημικών και βιολογικών μέσων μπορεί επίσης να έχει σαρωτικά αποτελέσματα , αν σκεφθούμε λ.χ. ότι με 30 κιλά άνθρακος σκοτώνονται 30.000 άνθρωποι »[39] Οι σκέψεις του Π.Κονδύλη διατυπώθηκαν πριν το κτύπημα στους δίδυμους πύργους της Ν.Υόρκης και στο αμερικάνικο Πεντάγωνο , αποδεικνύοντας έτσι την ευστοχίας τους αλλά και την αναλυτική τους ικανότητα.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι απόψεις του Π.Κονδύλη για την τακτική του πολέμου , που επέλεγε ο Λένιν.Σύμφωνα με τον τελευταίο «ο επαναστατικός στρατός είναι «αναγκαίος » επειδή τα μεγάλα ιστορικά ζητήματα μπορούν να λυθούν μόνο με τη βία , όμως η οργάνωση της βίας είναι η στρατιωτική οργάνωση»[40]. Επ’αυτού ο Κονδύλης επισημαίνει ότι « ο τρόπος με τον οποίο φαντάζεται ο Λένιν τη δομή του επαναστατικού στρατού παραμένει συνδεδεμένος με τις συγκεκριμένες μορφές πάλης μέσα στις πόλεις , γι’αυτό και ό,τι ονομάζει «ανταρτοπόλεμο» είναι κάτι ολότελα διαφορετικό από ό,τι στο μεταξύ συνηθίσαμε να αποκαλούμε έτσι στο φώς των εμπειριών του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου.Έτσι το να θεωρεί κανείς τον Λένιν και τον Μάο Τσε Τούγκ ως διαδοχικές βαθμίδες της ίδιας εξέλιξης ως προς τις μεθόδους του επαναστατικού αγώνα , όπως γίνεται συχνά , είναι εξ ίσου παραπλανητικό όσο και η άποψη ότι υφίσταται παρόμοια συνέχεια ανάμεσα στους Μάρξ-Ένγκελς και στο σύγχρονο ανταρτοπόλεμο »[41].Ουσιαστικά πρόκειται για δυναμικές ενέργεις που εκτελούνται από ολιγάριθμες ομάδες ατόμων και παρεμβάλλονται ανάμεσα στις «μεγάλες μάχες του πολέμου».Κατά τον Κονδύλη ,ο Λένιν δεν αποδεσμεύθηκε από την ρώσικη παράδοση της τρομοκρατίας (ναροτνικοί,νετσαγεφικοί κ.λ.π.).Ο Λένιν έγραψε μάλιστα ότι «ποτέ δεν απορρίψαμε την τρομοκρατία για λόγους αρχής ούτε μπορούμε να την απορρίψουμε .Είναι πράξη αγώνα , η οποία μπορεί να ενδείκνυται , και μάλιστα να είναι αναγκαία σε ορισμένη στιγμή , σε ορισμένη κατάσταση των μαχητών και υπό ορισμένους όρους».[42] Όμως συγχρόνως επεσήμανε ότι «η τρομοκρατία ήταν ένα κίνημα διανοουμένων που δρούσε αποκομμένο από τις μάζες ,ενώ απεναντίας οι ενέργειες των ανταρτών αποτελούν «αναγκαίο συστατικό μέρος » της εξέγερσης και εκπαιδεύουν τους στρατιωτικούς ηγέτες των μαζών ».[43]
Ο Λένιν σύμφωνα με τον Κονδύλη , θα αποσυνδεθεί τελικά από την τακτική του ανταρτοπόλεμου , παρά τις αντιρρήσεις των Αριστερών Σοσιαλεπαναστατών και των Αναρχικών , και θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο «επαναστατικός πόλεμος πρέπει να διεξάγεται με σύγχρονα μέσα , δηλαδή μέσω ενός συγκεντρωτικού τακτικού στρατού , ο οποίος χρησιμοποιεί την σύγχρονη τεχνική μιας ανεπτυγμένης οικονομίας »[44]. Ο Λένιν στην στρατιωτική οργάνωση έβλεπε ένα πρότυπο που θα έπρεπε να ακολουθήσει όλη η κοινωνία, : «Σκοπός των εργατικών τούτων στρατιών θα ήταν «να εντείνουν και να οργανώσουν όλες τις υπάρχουσες δυνάμεις με στρατιωτικό τρόπο , για να θέσουν υπο τον έλεγχό τους μεγάλα αποθέματα τροφίμων και να τα προωθήσουν στα κέντρα της βιομηχανικής ανοικοδόμησης.Για τον σκοπό αυτό πρέπει πρέπει να συγκροτηθούν με κάθε θυσία εργατικές στρατιές και να οργανωθούν στρατιωτικά τα πάντα ».[45]Σε τέτοιους είδους αντιλήψεις θα πρέπει να αναζητήσουμε την εκτροπή στον ολοκληρωτισμό του κομμουνιστικού κινήματος.
Η τακτική του ανταρτοπολέμου ,είτε αυτός διεξάγεται σε αγροτικές περιοχές είτε σε αστικούς χώρους , είτε λειτουργεί ως υποκατάστατο του τακτικού στρατού είτε λειτουργεί παράλληλα με αυτόν , είναι μια μια μέθοδος πολέμου που χρησιμοποιείται , ανάλογα τις συνθήκες , από κάθε εθνική , κοινωνική , «αξιακή» συλλογικότητα .Δεν είναι προνόμιο των λεγόμενων άκρων του πολιτικού φάσματος αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από συλλογικότητες , που γενικώς αποκηρύσσουν την βία.Η ΠΕΑΝ , στον καιρό της ιταλο-γερμανικής κατοχής , υπήρξε μια ολιγάριθμη ομάδα , εμπνευσμένη από τον Π.Κανελλόπουλο , που στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 ανατίναξε μέρα- μεσημέρι ,στο κέντρο της Αθήνας , τα γραφεία της δοσιλογικής οργάνωσης ΕΣΠΟ τραυματίζοντας σοβαρά ή σκοτώνοντας δεκάδες συνεργάτες του εχθρού και αρκετούς Γερμανούς. Ο Αλέξανδρος Παναγούλης , σοσιαλδημοκράτης πολιτικός, με μια κλασσική πράξη ανταρτοπολέμου προσπάθησε να ανατινάξει το αυτοκίνητο του δικτάτορα Γ.Παπαδόπουλου , ώστε να τερματιστεί έγκαιρα η στρατιωτική δικτατορία.Φυσικά η δημοκρατία όπως και κάθε άλλος καθεστώς δεν μπορεί να ανεχθεί την « ένοπλη αμφισβήτηση» και γι’ αυτό θα την αντιμετωπίσει με την κρατική λογική , δηλαδή με νέες αυστηρότερες νομοθεσίες , ενίσχυση της αστυνομίας , με την χρήση νέων τεχνολογιών και ιδιαίτερα την καλλιέργεια από τα μέσα ενημέρωσης ενός κλίματος εχθρικού προς τις ένοπλες οργανώσεις.Αυτό ακριβώς είδαμε να συμβαίνει στην Γερμανία ,στην Ιταλία , στην Αγγλία , στην Ισπανία , στην Ελλάδα.



Γ’

Το βιβλίο του R.Taber «O πόλεμος του ψύλλου .Θεωρία και πρακτική του ανταρτοπολέμου» ( Εκδόσεις Κάλβος 1976 ,Μετ. Σ.Μάνδρος , σελ.207) , μας μεταφέρει τις εμπειρίες του ανταρτοπολέμου στις δεκαετίες 1950- 1960.Έμπνέεται έντονα από τις αντιλήψεις του Τσέ Γκεβάρα και του Μάο.Ως θεμέλιο της τακτικής του αντάρτη ορίζεται η σκέψη του Μάο:
« Ο εχθρός προχωρεί , εμείς υποχωρούμε.Ο εχθρός στρατοπεδεύει ,εμείς παρενοχλούμε.Ο εχθρός κουράζεται ,εμείς κάνουμε επίθεση.Ο εχθρός οπισθοχωρεί ,εμείς τον καταδιώκουμε».[46] Ο αντάρτης είναι ευκίνητος ,ελεύθερος από εδαφικές εξαρτήσεις ,εκμεταλεύεται την λαική δυσαρέσκεια για κάλυψη , για άντληση εφοδίων και νέες στρατολογήσεις.Μακροπρόθεσμος στόχος του δεν είναι μόνο οι στρατιωτικές νίκες , αλλά και η δημιουργία ενός κλίματος υπονόμευσης που θα κάνει αδύνατη ή ανώφελη την κυριαρχία του εχθρού.
Ο R.Taber εμπνέεται από τον Κλαούζεβιτς και θεωρεί τον ανταρτοπόλεμο «ως επέκταση της πολιτικής μέσω της ένοπλης σύρραξης» , η οποία όμως « δεν μπορεί λογικά να επακολουθήσει έως ότου αποδειχτούν άχρηστες όλες οι αποδεκτές ειρηνικές λύσεις – αιτήματα , νομοθετικές ενέργειες και η καταφυγή στην κάλπη.Άν δεν έχουν εξαντληθεί αυτά τα μέσα , δεν υπάρχει ελπίδα να εξασφαλιστεί η λαική υποστήριξη , που είναι τόσο απαραίτητη για την επαναστατική δράση.Για ν’αποδειχτεί ο λαός τους κινδύνους και τις ευθύνες της οργανωμένης βίας , πρέπει πρώτα να πιστέψει πως δεν υπάρχει άλλη λύση.Δεύτερο , πως η υπόθεση του αγώνα είναι σωστή.Και τρίτο , πως διαθέτει λογικές ελπίδες επιτυχίας.Αυτό το τελευταίο είναι ίσως το ισχυρότερο κίνητρο».[47]
Ο R.Taber , αναφερόμενος σ’άλλες μελέτες σχετικές με την παρτιζάνικη τακτική του Μάο ,επισημαίνει ότι οι βασικές γραμμές της σκέψης του είναι η ανταλλαγή του χώρου με χρόνο και η χρησιμοποίηση του χρόνου για την παραγωγή θέλησης , δηλαδή την «ψυχολογική ικανότητα» του κινέζικου λαού να αντισταθεί και να μην ηττηθεί.Ο Μάο τονίζει : «όταν ο Κόκκινος Στρατός πολεμά ,δεν πολεμά μόνο και μόνο για τη χαρά του πολέμου , αλλά για να ξεσηκώσει τις μάζες , να τις οργανώσει και να τις βοηθήσει να θεμελιώσουν την επαναστατική ισχύ.Χωρίς τέτοιους στόχους , ο πόλεμος χάνει το νόημα του κι ο Κόκκινος Στρατός το λόγο ύπραξής του »[48].Περισσότερο παραστατικά προσθέτει : «η τακτική αυτή είναι σα να ρίχνεις δίχτυ.Κάθε στιγμή πρέπει να είμαστε σε θέση να το ρίξουμε ή να το τραβήξουμε.Το ρίχνουμε για να κερδίσουμε τις μάζες , το τραβάμε για ν’αντιμετωπίσουμε τον εχθρό».[49]
Σημαντικό είναι το σημείο όπου ο Μάο τονίζει ότι στον ανταρτοπόλεμο δεν έχει σημασία η διακράτηση εδάφους , όσο η εξουθένωση του εχθρού : «Κάντε κύριο στόχο μας την εκμηδένιση της μαχητικής δύναμης του εχθρού .Μήν κάνετε κύριο στόχο μας την κατάληψη ή διατήρηση μιάς πόλης ή μιάς θέσης .Η κατάληψη ή η διατήρηση μιάς πόλης είναι το αποτέλεσμα της εκμηδένισης της μαχητικής δύναμης του εχθρού και συχνά μια πόλη ή θέση θα καταληφθεί οριστικά αφού αλλάξει χέρια αρκετές φορές ».[50]
Από πλευράς τεχνικής ο R.Taber τονίζει ότι ο αντάρτης έχει ως κύρια πηγή ανεφοδιασμού τον εχθρό , ώστε οι «εχθρικές γραμμές ανεφοδιασμού εξυπηρετούν και τους δύο στρατούς και συχνά εξυπηρετούν τον αντάρτικο στρατό καλύτερα απ’ό,τι τον αντίπαλό του».[51]
Ο R.Taber μεταχειρίζεται τον όρο τρομοκρατία με τρόπο αξιολογικά ουδέτερο.Αναφερόμενος στην στρατηγική του IRA στην Ιρλανδία σημειώνει ότι τρομοκρατία είναι το αντάρτικο που διεξάγεται μέσα στις πόλεις , δηλαδή τελικά άλλος ένας τρόπος που διεξάγεται η πολιτική : «οι βόμβες και οι σφαίρες είναι τα φυσικά όπλα του αντάρτη της υπάιθρου και του τρομοκράτη των πόλεων , αλλά ο αληθινός μοχλός και των δύο είναι η πολιτική .Μπορεί να καταστρέφονται μεραρχίες , όπως στο Βιετνάμ , αλλά αυτός δεν είναι ο υπέρτατος στόχος .Μπορεί να τρομοκρατούνται πόλεις , όπως στην Κύπρο , αλλά και πάλι δεν είναι αυτός ο σκοπός.Ο σκοπός του πολέμου εθνικής απελευθέρωσης , που αντιπαραθέτει τα ισχνά αποθέματα ενός μικρού και πρωτόγονου έθνους ενάντια στην ισχύ μιάς μεγάλης βιομηχανικής δύναμης , δεν είναι η κατάκτηση ή η τρομοκρατία , αλλά η δημιουργία μιάς αβάσταχτης κατάστασης για τις δυνάμεις κατοχής ή την κυβέρνηση των ανδρεικέλων της ».[52]
Η τρομοκρατία προκαλεί την αντι-τρομοκρατία που εντείνει την καταπίεση στον πληθυσμό και τον φέρνει εγγύτερα στους αντάρτες.Η ένταση του αγώνα αναδεινύει ως πολιτικά ατελέσφορη και οικονομικά ανώφελη την εξουσία της κεντρικής κυβέρνησης είτε αυτή ελέγχεται από τους κατακτητές είτε αποτελείται από εγχώρια όργανά τους.
Ο R.Taber αναφέρεται με θαυμαστικό τρόπο στην αποτελεσματικότητα της τακτικής της ΕΟΚΑ και του αρχηγού της Γ.Γρίβα. Σημειώνει ότι «αν κι ο Γρίβας είναι το αρχέτυπο του στρατιωτικού – σωβινιστής και φασίστας στα μάτια των ελλήνων κομμουνιστών – η φιλοσοφία του για την τρομοκρατία πλησιάζει εκείνη των αναρχιστών ».[53] Προσθέτει δε «Το μικρό κυπριακό κομμουνιστικό κόμμα είχε αποκηρύξει την ΕΟΚΑ ως «αλήτες» και «νεροπιστολάδες».Η γραμμή αυτή του κόμματος θυμίζει την περίπτωση της Κούβας , όπου οι κομμουνιστές αποκήρυξαν τον Κάστρο και τους υποστηρικτές του ως «μπουρζουάδες πραξικοπηματίες».[54]
Η ΕΟΚΑ απαρτιζόταν αρχικά από ολιγάριθμες ομάδες που δεν ξεπερνούσαν τους ογδόντα αντάρτες .Ο στόχος δεν ήταν η στρατιωτική νίκη , αλλά να υποχρεωθεί η Μ.Βρεττανία σε διαπραγματεύσεις, με τελικό στόχο την απελευθέρωση του νησιού.Γι’αυτό η ΕΟΚΑ επέλεξε να έχει όριο αντάρτικης δύναμης μέχρι χίλιους άνδρες , που ενισχύονταν όμως πολλαπλά από τον πληθυσμό (κρησφύγετα , εφοδιασμός ,διαδηλώσεις ,απεργίες).Η ένταση της βρεταννικής στρατιωτικής παρουσίας , σε συνδυασμό με την ενίσχυση της καταπίεσης των Ελληνοκυπρίων , δεν είχε κανένα πρακτικό όφελος για τους Βρεταννούς , αντίθετα έστρεψε ακόμη καθαρότερα τον πληθυσμό στο πλευρό της ΕΟΚΑ.Γράφει ο Γρίβας εξηγώντας την τακτική του ανταρτοπολέμου :
«Έκανα πόλεμο στην Κύπρο ενάντια στους Βρεταννούς , κι αν αυτοί δεν αναγνώρισαν απ’την αρχή αυτό το γεγονός ,αναγκάστηκαν να το αναγνωρίσουν στο τέλος.Η αλήθεια είναι ότι η μορφή του πολέμου μας , στο οποίο μερικές εκαντοντάδες σκοτώθηκαν μέσα σε τέσσερα χρόνια , ήταν πιο εκλεκτικός από τους περισσότερους πολέμους , και μιλάω έχοντας δεί πεδία μάχης σκεπασμένα με νεκρούς. Εμείς δεν χτυπούσαμε , σαν το βομβιστή , στα τυφλά. Πυροβολούσαμε μόνο βρεταννούς στρατιώτες , που θα μας σκότωναν αν προλάβαιναν να πυροβολήσουν πρώτοι , και πολίτες που ήσαν προδότες ή πράκτορες της υπηρεσίας πληροφοριών.Το να πυροβολείς τους εχθρούς σου στο δρόμο μπορεί να ήταν χωρίς προηγούμενο , αλλά επεδίωκα αποτέλεσματα , όχι προηγούμενα .Πώς κέρδισε τις νίκες του ο Ναπολέων ; Χτύπησε τους εχθρούς του στα πλευρά ή στα μετόπισθεν. Κι ό,τι είναι σωστό σε μεγάλη κλίμακα δεν είναι λάθος όταν η κλίμακα περιορίζεται και οι πιθανότητες εναντίον σου είναι εκατό προς μία ».[55]
Οι επιθέσεις της ΕΟΚΑ εξύψωσαν το ηθικό του αγωνιζόμενου ελληνοκυπριακού λαού , αποθάρυναν τους καταδότες και τους συνεργάτες των Άγγλων στα σώματα ασφαλείας και στην κοινωνία. Ο ηρωισμός των ανταρτών , οι δολοφονίες τους από τους κατακτητές , ειδικά ο ηρωικός θάνατος του Γρηγόρη Αυξεντίου, σκόρπισε κύματα συμπαράστασης στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.Δίχως όμως την καθολική συμμετοχή των Ελληνοκυπρίων , ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν θα είχε την παραμικρή πιθανότητα επιτυχίας.
Από πλευράς τακτικής , θα πρέπει να προσέξουμε τις σκέψεις του Γρίβα σε σχέση με τις σκέψεις του Θουκυδίδη και του Κλαούζεβιτς: «Κάθε πόλεμος είναι σκληρός κι ο μόνος τρόπος να νικήσεις ανώτερες δυνάμεις είναι δόλος και το τέχνασμα .Δεν μπορείς νάχεις την πολυτέλεια να αποφασίσεις αν θα χτυπάς από μπροστά ή αν θα χτυπάς από πίσω , όπως δεν μπορείς και ν’αποφασίσεις αν θα χρησιμοποιήσεις τουφέκια ή πυροβόλα. Οι Βρεταννοί μπορούν να με κατακρίνουν όσο θέλουν που ξεκίνησα πόλεμο στην Κύπρο , αλλά δεν είχα την υποχρέωση να ζητήσω την άδειά τους γι’ αυτό , και δεν μπορού ν’αρνηθούν ότι πολέμησα με τον επιτυχέστερο τρόπο ».[56]
Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει για την διακρίβωση των τακτικών του ανταρτοπολέμου στις πόλεις και στην ύπαιθρο το ακόλουθο απόσπασμα από το ημερολόγιο του Γρίβα , που μνημονεύει ο Taber:
«Η βρεταννική απάντηση στις μεθόδους μας ήταν να πλημμυρίσουν το νησί με στρατεύματα. Ήταν μια λαθεμένη απάντηση. Απ’ τη μεριά του αντάρτη , είναι πολύ επικίνδυνο να μεγαλώσει το μέγεθος των ομάδων πέρα από ένα ορισμένο σημείο.Το ονομάζω «σημείο κορεσμού». Κι αυτό καθορίζεται από τη φύση του τεραίν , την ικανότητα των μαχητών , τις ανάγκες τους σε τροφές και εφόδια , την τακτική που υιοθετούν και την ανάγκη να είναι ελάχιστες οι απώλειες. Κάθε δεδομένη περιοχή μπορεί να απορροφήσει έναν ορισμένο αριθμό αντρών….Βάσει της ίδιας αρχής , τα χωριά όπου είμαστε ισχυροί υποκρίνονταν αδυναμία , σύμφωνα με δικές μου διαταγές , ως τη στιγμή που ήταν σκόπιμο να επιτεθούν –ενώ άλλα , όπου οι δυνάμεις μας ήταν ασθενέστερες , συνέχιζαν να επιτίθενται συνεχώς , μόνο και μόνο για να παραπλανούν τον εχθρό. Αν αυτό οδηγούσε σε συλλήψεις , ακόμα και μιάς ολόκληρης ομάδας ,δεν είχε σημασία , γιατί υπήρχε πάντα έτοιμη μια εφεδρική ομάδα που περίμενε να αναλάβει δράση.Έτσι δεν απεκάλυψα ποτέ στον εχθρό την πραγματική μας δύναμη , αλλά πάντοτε μετά από μια αιφνιδιαστική έκρηξη βίας το πεδίο της μάχης έμενε άδειο. Όταν οι Βρεταννοί προσπαθούσαν ν’ανταποδώσουν το χτύπημα ,δεν έβρισκαν τίποτα να χτυπήσουν .Αυτό ήταν το μυστικό της επιτυχίας μου στα τέσσερα χρόνια του σκληρού αγώνα και οι αρχές μου δεν άλλαξαν όταν φάνηκε στο προσκήνιο ο Χάρντιγκ ».[57]
Ο Taber μνημονεύει την περίπτωση μιάς μεγάλης βρεταννικής δύναμης από εφτακόσιους άνδρες , που προσπαθώντας να κτυπήσουν αντάρτες της ΕΟΚΑ , που είχαν εν τω μεταξύ ξεγλιστρήσει , άρχισαν να ανταλάσσουν μεταξύ τους πυρά με αποτέλεσμα να έχουν απώλειες παρά πάνω από πενήντα στρατιώτες.Τα σφάλματα που διέπραξε ο αγγλικός στρατός στην Κύπρο είναι απαραίτητο μάθημα για καθένα που θέλει να μάθει τις τακτικές του ανταρτοπολέμου και την αντιμετώπισή τους: «ο Χάρντιγκ επέμενε στο λάθος του : υποτιμούσε τον εχθρό του από τη μια μεριά και υπερτιμούσε τις δικές του δυνάμεις από την άλλη. Αλλά κανείς δεν χρησιμοποιεί ένα τάνκ για να πιάσει αρουραίους – μια γάτα κάνει καλύτερα τη δουλειά .Η μόνη ελπίδα του στρατάρχη να μας βρεί ήταν να παίξει τη γάτα με το ποντίκι : να χρησιμοποιήσει μικρές ειδικά εκπαιδευμένες μονάδες , που θα μπορούσαν να ενεργούν με πονηριά και υπομονή και θα χτυπούσαν εκεί που δεν θα τους περιμέναμε » .[58] Ο Γρίβας σε αυτό το σημείο επαναλαμβάνει την σκέψη του Ναπολέοντα , που οι Βρεταννοί αγνοήσαν : «τον αντάρτη θα πρέπει να τον μάχεσαι ως αντάρτης».
Οι αξιολογήσεις του R.Taber για τον Γρίβα περιορίζονται στις αναμφισβήτητες ικανότητες του να στήσει το αντάρτικο της ΕΟΚΑ στις πόλεις και στην ύπαιθρο. Δεν επεκτείνονται ούτε στις γενικώτερες πολιτικές επιλογές του , ούτε στην επίθεση εναντίον του αρχιεπισκόπου Μακαρίου , ούτε στην δημιουργία της ΕΟΚΑ Β’ . Η τελευταία υπήρξε κακέκτυπο της πρώτης , διότι ούτε την απαραίτητη λαική συναίνεση είχε , ούτε στρεφόταν κατά του αποικιοκράτη , αλλά κατά της νόμιμης και δημοκρατικά εκλεγμένης κυπριακής κυβέρνησης, ενώ μετέβαλε τον χαρακτήρα του πολέμου από εθνικοαπελευθερωτικό σε εμφύλιο.
Ο Taber αναζήτησε τα αίτια των στρατηγικών αποτυχιών του αντάρτικου , πέρα από κάποιες τακτικές επιτυχίες , όπως συνέβει με τον Δημοκρατικό Στρατό στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο.Ειδικά γι’ αυτόν επισημαίνει ότι «προσφέρει οδηγίες σ’αυτούς που ενδιαφέονται να μάθουν πώς να μην διεξάγουν έναν ανταρτοπόλεμο».[59] Η ηγεσία του ΚΚΕ , σε έναν δόλο της ιστορίας ,αγνόησε τα λενινιστικά μαθήματα οργάνωσης του επαναστατικού πολέμου , που είναι κοινά άλλωστε με τα συμπεράσματα κάθε άλλου σοβαρού θεωρητικού του πολέμου.Τα σημαντικώτερα λάθη του είναι «η απώλεια της πραγματικής επαφής με τον ελληνικό πληθυσμό» και η ανώφελη επιμονή διακράτησης εδάφους αντί μιάς μακροχρόνιας ευέλικτης τακτικής που θα ροκάνιζε σταθερά το έδαφος της κεντρικής κυβέρνησης.Προτίμησε να πολεμήσει σε μάχες τακτικού στρατού , εκεί δηλαδή που ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν αδύναμος ,ενώ η κεντρική κυβέρνηση είχε τα σημαντικότερα πλεονεκτήματά της – πολυπληθέστερα στρατεύματα με πολύ καλύτερο οπλισμό και μέσα ανεφοδιασμού.Η αρχική αναποφαστικότητα ανάμεσα στην ομαλή δημοκρατική εξέλιξη και τον εμφύλιο πόλεμο την στέρησε από τον αναγκαίο για την προετοιμασία χρόνο και πολύτιμες εφεδρείες σε ανθρώπους και πολεμικό υλικό .Όταν η ηγεσία του ΚΚΕ ,αποφάσισε την ένοπλη ανταρσία , η έξοδος από τις πόλεις για το βουνό για τους υποψήφιους αντάρτες είχε καταστεί σχεδόν αδύνατη , ενώ οι συμπαθούντες είχαν εν τω μεταξύ συγκεντρωθεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης – «αναμόρφωσης» .Επίσης στην ύπαιθρο είχαν δημιουργηθεί «υγειονομικές ζώνες» , όπου δεν υπήρχαν ούτε άνθρωποι , ούτε εφόδια , ούτε χώροι στους οποίους προσωρινά θα μπορούσαν να καταφύγουν .Η σύγκρουση του Τίτο με την ΕΣΣΔ , είχε ως αποτέλεσμα ο ΔΣΕ να απωλέσει σταδιακά την κρίσιμη υποστήριξη της Γιουγκοσλαβίας , ενώ οι λανθασμένες θέσεις που έλαβε στο Μακεδονικό – με την οποία κέρδισε προσωρινά μόνο ,ορισμένους σλαυόφωνους πληθυσμούς και έχασε πολύ περισσότερους - οδήγησαν τελικά τον ΔΣΕ και το ΚΚΕ στην ολοκληρωτική ήττα.Είναι χαρακτηριστικό ότι σε περιοχές της χώρας που δεν συνορεύαν με άλλες βαλκανικές χώρες , όπως η Πελοπόννησος , η Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου o ΔΣΕ αποδεκατίστηκε εντελώς και οι επιζήσαντες ήσαν μερικές δεκάδες που οι περισσότεροι κρυβόντουσαν μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’60 στα βουνά ή σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις στις πόλεις (μία τέτοια περίπτωση ήταν στην Πελοπόννησο ο ταγματάρχης του ΔΣΕ Α.Καμαρινός, που σκηνοθέτησε τον θάνατό του και κρύφτηκε στο σπίτι του μέχρι τα μέσα περίπου του ’60). Ο Taber καταλήγει «Η επανάσταση είναι εξ ορισμού ένα μαζικό φαινόμενο .Η Ελλάδα ,η Μαλαισία και οι Φιλιππίνες επιβεβαιώνουν το αξίωμα ότι χωρίς μαζική συμμετοχή ή τουλάχιστον λαική υποστήριξη δεν μπορεί να γίνει επανάσταση.Οι Χούκ την έχασαν ,οι Κινέζοι στη Μαλαισία ποτέ δεν την είχαν και οι έλληνες κομμουνιστές την έδιωξαν ».[60]
Ο Taber ασχολείται με τον Κινέζο θεωρητικό του πολέμου , τον Σού Τζού , με τον οποίο δεν ασχολήθηκαν ούτε ο C.Schmitt , ούτε ο Π.Κονδύλης .Πιστεύει ότι από αυτόν ο Μάο άντλησε τις σημαντικότερες σκέψεις του για την οργάνωση του αντάρτικου.Όπως διαπιστώνουμε , οι απόψεις του Σού Τζού είναι κοινές σε γενικές γραμμές με τις σκέψεις άλλων θεωρητικών του πολέμου.Κατανοεί σε κάθε περίπτωση τον συσχετισμό δυνάμεων και εξάγει τα αντίστοιχα συμπεράσματα: «Κάθε πόλεμος βασίζεται στην πανουργία .Συνεπώς , όταν μπορείς , προσποιήσου ανημποριά , όταν είσαι δραστήριος προσποιήσου τον αδρανή. Όταν βρίσκεσαι κοντά , κάντο να φαίνεται πώς είσαι μακρυά , όταν είσαι μακρυά δείξε πώς βρίσκεσαι κοντά. Πρόσφερε στον εχθρό ένα δόλωμα για να τον παραπλανήσεις , υποκρίσου πως σκορπίζεις τις δυνάμεις σου και χτύπά τον. Όταν συγκεντρώνεσαι προετοιμάσου εναντίον του , όπου είναι δυνατός αποφυγέ τον .Εξόργισε το στρατηγό του εχθρού και μπερδεψέ τον .Κράτησέ τον υπό πίεση και φθείρε τον. Όταν έχει ενότητα διασπασέ τον.Κάνε επίθεση εκεί που είναι απροετοίμαστος , χτύπα τον όταν δεν σε περιμένει. Αυτά είναι τα μυστικά της νίκης ».[61]
Ο Taber σκιαγραφεί τις φυσικές και πνευματικές προυποθέσεις της προσωπικότητας του αντάρτη: «Από πλευράς φυσικής διάπλασης , ο αντάρτης πρέπει να είναι δυνατός , με σιδερένια και γερά πνευμόνια .Απο πλευράς ιδιοσυγκρασίας , πρέπει να είναι αισιόδοξος , στωικός και ασκητικός .Πρέπει να αγαπάει την σκληρή ζωή που ζεί.Αλλά αυτό που είναι αναντικατάστατο είναι η ιδεολογική πανοπλία του.Πάνω απ’όλα , ο επαναστάτης ακτιβίστας πρέπει να πατάει σε σταθερό ηθικό έδαφος , αν θέλει να είναι παραπάνω απ’ το επίπεδο του πολιτικού ληστή».[62] Γράφοντας σε μία εποχή που οι αντάρτες , ανεξάρτητα από ιδεολογική απόχρωση , σημείωναν μεγάλες πολιτικές επιτυχίες , θεώρησε τον ανταρτοπόλεμο ως την σημαντικότερη μορφή πολέμου που χρησιμοποιούν οι ασθενέστεροι λαοί , αλλά και ως τον προνομιακό χώρο διεξαγωγής της πολιτικής. Βέβαια πολλές σημαντικές πολιτικές ανατροπές συμβαίνουν χωρίς την προσφυγή στην βία. Αναίμακτα σημειώθηκαν πολλές αλλαγές σε χώρες της Λατινικής Αμερικής , αναίμακτα κατέρρευσαν τα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» στην Ανατολική Ευρώπη.Οι εποχές , όπως και οι κοινωνικές συνθήκες αλλάζουν παρασύροντας και τις μεθόδους της πολιτικής .
Είναι αρκετά μακρυνή η εποχή που ο Τσε Γκεβάρα έγραψε ένα σημαντικό εγχειρίδιο του ανταρτοπολέμου (απαραίτητο στον μελετητή , στον αντάρτη όπως και στα κράτη που αντιμετωπίζουν αντάρτες ). Με βάση τις πλούσιες προσωπικές εμπειρίες περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια την τακτική του αντάρτη, που την διακρίνει αυστήρα από την τρομοκρατία .Αποδίδει μεγάλη σημασία στο ήθος που θα πρέπει να τον διακρίνει : «Όμως ο αντάρτης μαχητής , ως άτομο που έχει συνείδηση του ρόλου του στην πρωτοπορία του λαού , πρέπει να διακατέχεται από μια ηθική που θα τον αναδεικνύει αληθινό ιερέα της μεταρρύθμισης την οποία ευαγγελίζεται.Στη στωικότητα που επιβάλλουν οι δυσμενείς συνθήκες του πολέμου θα πρέπει να προστεθεί η αυτοπειθαρχία η οποία γεννιέται από τον αυστηρό αυτοέλεγχο , που θα προλάβει και την παραμικρή υπερβολή , το παραμικρό ολίσθημα κάτω από οποιοσδήποτε συνθήκες .Ο αντάρτης μαχητής πρέπει να έχει την εγκράτεια του ασκητή ».[63]Ενώ σε ένα άλλο σημείο τονίζει «Ο επαναστάτης που σε συνθήκες παρανομίας προετοιμάζεται για πόλεμο θα πρέπει να ζεί σαν ασκητής .Κατ’ αυτό τον τρόπο εξετάζεται και η ποιότητα του ατόμου , η πειθαρχία που είναι σε θέση να επιδείξει , χαρακτηριστικό που αργότερα θα γίνει η βάση του κύρους ».[64] Όμως η ασκητική συγκρότηση που απαιτεί να έχει ο αντάρτης , προυποθέτει και μία αντίστοιχη μεταφυσική ή εσχατολογία. Έτσι η πολιτική μεταβολή ταυτίζεται με το Απόλυτο και ο ίδιος ο αντάρτης αναδεικνύεται ως ένας ιερέας έτοιμος να θυσιαστεί.Πράγματι στο υποσυνείδητο των λαών της Λατινικής Αμερικής ο Τσε Γκεβάρα , από απλός πολιτικός μαχητής έλαβε τις διαστάσεις και την ακτινοβολία ενός άγιου.
Το αντάρτικο του Τσέ Γκεβάρα δεν είναι μια νετσαγιεφικού χαρακτήρα οργάνωση που δεν αποδίδει σημασία στις αξίες. Αντίθετα η ταύτιση με αυτές είναι η προυπόθεση για την επιτυχία του : «Επειδή έχει πολύ μεγάλη σημασία να διατηρούμε το στρατόπεδο πειθαρχημένο , αυτό θα πρέπει να γίνεται με έναν τρόπο που να διαπαιδαγωγεί τους άντρες με αρχές και αξίες .»[65]Με την νίκη της επανάστασης το αντάρτικο μεταβάλλεται σε τακτικό στρατό ώστε «ο στρατός είναι λαός με στολή.»[66].
Οι επαναστατικές οργανώσεις της Δυτικής Ευρώπης όπως και της Ελλάδας , που επικαλούνταν σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις το παράδειγμα του Τσε Γκεβάρα – ακόμη και όταν δεν τον ακολουθούσαν πιστά - έχουν ηττηθεί ή αυτόβουλα κατέθεσαν τα όπλα. Εξαίρεση αποτελούν ορισμένες εθνικιστικές οργανώσεις όπως η ΕΤΑ των Βάσκων.Η κυριότερη ελληνική ένοπλη επαναστατική οργάνωση «17 Νοέμβρη» , προσπάθησε συνδυάζοντας τον μαρξισμό με τον εθνισμό να εμπνεύσει μιάς διπλής εντάσεως εχθρότητα , εθνική και ταξική.Επαναλαμβάνοντας απόψεις αρκετά κοινότυπες - ίσως και δημοφιλείς - στην ελληνική κοινωνία , απέτυχαν δια της «ένοπλης προπαγάνδας» να επιτύχουν μια καθολική πολιτική κινητοποίηση ή ακόμη περισσότερο το ξεσπασμα εμφυλίου πολέμου.Δίχως την λαική συμμετοχή οποιαδήποτε κλειστή ομάδα μπορεί να επιζεί στο σκοτάδι για καιρό , αλλά δεν μπορεί να επιτύχει κανένα ουσιώδες πολιτικό αποτέλεσμα.Όσο δε μία ομάδα γίνεται περισσότερο συνωμοτική , τόσο περισσότερο θα αποκτά χαρακτηριστικά ελιτισμού και βολονταρισμού. Στο τέλος αυτής της πορείας , πρίν την αναπόφευκτη ήττα , θα καλλιεργεί αναγκαστικά τεράστιες ζωτικές αυταπάτες και ψεύδη , ομοιάζοντας έτσι περισσότερο με τα πρόσωπα ,που αδρά μας περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι στους «Δαιμονισμένους», παρά με τους επαναστάτες , που δεν φοβήθηκαν να ζούν στο φώς της ημέρας.
Ο Ιταλός ιδιόρρυθμος αναρχικός Τζιανφράνκο Σανγκουινέττι υποστήριξε ότι πολλές από τις τρομοκρατικές επιθέσεις – όπως η σφαγή στην πλατεία Φοντάνα το 1969 που αποδόθηκε αρχικά σε νεοφασίστες ή αναρχικούς– οργανώθηκαν από το ίδιο το κράτος। [67]Όμως το γεγονός αυτό δεν μπορεί να αναιρέσει τον αυτοφυή χαρακτήρα πολλών από τις ένοπλες οργανώσεις , που έδρασαν τις προηγούμενες δεκαετίες στην Δυτική Ευρώπη.
Ο ανταρτοπόλεμος , ως μια ειδική μορφή του πολέμου επιβεβαιώνει τον κλασσικό ορισμό του Κλαούζεβιτς « περί της συνέχειας της πολιτικής με άλλα μέσα ».Συνεπώς ο ανταρτοπόλεμος δεν είναι ο σκοπός αλλά το μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού που προηγουμένως έχει καθορίσει η πολιτική.Στίς σύγχρονες κοινωνίες με υψηλή πληθυσμιακή πύκνωση και ακόμη μεγαλύτερη πληροφοριακή και τεχνολογική συγκέντρωση , ο κλασσικός ανταρτοπόλεμος και η κλασσική τρομοκρατία , όλο και πιο συχνά θα αντικαθίσταται από την νέα τρομοκρατία.Όπως έγκαιρα έγραψε ο Π.Κονδύλης θα έχει την μορφή των δικτύων της Αλ Κάιντα ή των hackers που διαλύουν το πληροφοριακό δίκτυο του εχθρού. Οι νέοι πόλεμοι θα είναι αδυσώπητοι , στοιχειακοί και περισσότερο από κάθε άλλη φορά δεν θα επιτρέπουν την ύπαρξη ουδετέρων .Η εχθρότητα θα είναι απόλυτη και ο πόλεμος ολοκληρωτικός .Ο εχθρός δεν θα θεωρείται μόνο καθένας που φορά στολή αλλά εξίσου και ο άμαχος πληθυσμός .Ο φαύλος κύκλος της τρομοκρατίας και της αντιτρομοκρατίας θα λάβει δραματικότερη μορφή , καθώς στον Εχθρό δεν θα αναγνωρίζεται κανένα δικαίωμα ύπαρξης . Ο παγκόσμιος αγώνας για την κατανομή των αγαθών τείνει να μεταβάλλει την ειρήνη σε ένα πολύ σπάνιο αγαθό για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας , ώστε πίσω από την πρόσοψη της καντιανής ειρήνης και της διεθνούς έννομης τάξης να επικρατεί ο χομπσιανός «πόλεμος όλων εναντίον όλων».
[1] C.Schmitt : Η θεωρία του Αντάρτη- Παρεμβολή στην έννοια του Πολιτικού , Εκδόσεις Πλέθρον 1990, μετ.Σ.Χασιώτη ,επιμέλεια Κ.Καλφόπουλος , σελ.9. Για το συγκεκριμένο έργο του C.Schmitt είναι χρήσιμη η μελέτη του Μ.Ανθόπουλου: «Η θεωρία του παρτιζάνου και ο C.Schmitt :Σημειώσεις για την πολιτική και τον πόλεμο »(περιοδικό Θέσεις,τεύχος 10 ,Γενάρης-Μάρτης 1985 ,σελ.81-103), όπου συνοψίζονται οι επιρροές του C.Schmitt στην γερμανική αριστερά ( Λούκατς, Μ.Άντλερ) καθώς και στην ιταλική αριστερά ( Μ.Κασσιάρι,Μ.Τρόντι,Α.Νέγκρι ) .Οι επιρροές ή οι σχολιασμοί του C.Schmitt στην Ελλάδα θα πρέπει να είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο.Επιγραμματικά μπορούμε να ισχυριστούμε ότι σχολιάζεται , μεταφράζεται ή επιδρά σε στοχαστές που προέρχονται από την αριστερά (παλαιότερα στονΑ.Σβώλο , στον Ι.Κοντιάδη , τις τελευταίες δεκαετίες στον Π.Κονδύλη , στον Θ.Λίποβατς ,στον Γ.Πάσχο , στον Γ.Σταμάτη και άλλους) ,ενώ επιρροές στην ελληνική δεξιά ή στην ακροδεξιά δεν εντοπίζονται.
[2] Όπως προηγούμενα σελ.14.
[3] Όπως προηγούμενα σελ. 19
[4] Όπως προηγούμενα σελ. 20
[5] Όπως προηγούμενα σελ. 26

[6] Όπως προηγούμενα σελ. 28
[7] Όπως προηγούμενα σελ. 44.
[8] Όπως προηγούμενα σελ. 45
[9] Karl von Klausewitz «Περί του Πολέμου» , Εκδόσεις Βάνιας , Θεσσαλονίκη ,1999, μετάφραση- επιμέλεια Ν.Ξυπουλιά , σελ.375.
[10] C.Schmitt : Η θεωρία του Αντάρτη- Παρεμβολή στην έννοια του Πολιτικού , Εκδόσεις Πλέθρον 1990, μετ.Σ.Χασιώτη ,επιμέλεια Κ.Καλφόπουλος , σελ. 49
[11] Όπως προηγούμενα σελ. 49.
[12] Όπως προηγούμενα σελ. 50.
[13] Όπως προηγούμενα σελ.51
[14] Όπως προηγούμενα σελ.54
[15] Όπως προηγούμενα σελ 55
[16] Όπως προηγούμενα σελ56
[17] Μάο Τσέ Τούνγκ «Περί Ανταρτοπολέμου»,Εκδόσεις Επικοινωνίες ,Αθήνα 2005, Μετάφραση -Επιμέλεια Μανούσος Καμπούρης σελ.34
[18] Όπως προηγούμενα σελ 75.
[19] Όπως προηγούμενα σελ 86
[20] Όπως προηγούμενα σελ 90
[21] Όπως προηγούμενα σελ 96
[22] Όπως προηγούμενα σελ 113
[23] Όπως προηγούμενα σελ 125
[24] Όπως προηγούμενα σελ 66
[25] Όπως προηγούμενα σελ 70
[26] Όπως προηγούμενα σελ72
[27] Όπως προηγούμενα σελ 76
[28] Όπως προηγούμενα σελ 89
[29] Π.Κονδύλη : «Θεωρία του Πολέμου », Εκδόσεις Θεμέλιο 1998 (α’ έκδοση Στουττγάρδη 1988 ), σελ. 250.
[30] Όπως προηγούμενα σελ. 254.
[31] Όπως προηγούμενα σελ. 258
[32] Όπως προηγούμενα σελ. 258
[33] Όπως προηγούμενα σελ.258
[34] Όπως προηγούμενα σελ.258-259
[35] Π.Κονδύλης :Το αόρατο χρονόλογιο της σκέψης ,Εκδόσεις Νεφέλη 1998, σελ. 133
[36] όπως προηγούμενα σελ.133-134
[37] Π.Κονδύλη : «Θεωρία του Πολέμου », Εκδόσεις Θεμέλιο 1998 (α’ έκδοση Στουττγάρδη 1988 ), σελ.375.

[38] Π.Κονδύλης :Το αόρατο χρονόλογιο της σκέψης ,Εκδόσεις Νεφέλη 1998, σελ.135.
[39] Π.Κονδύλη : «Θεωρία του Πολέμου », Εκδόσεις Θεμέλιο 1998 (α’ έκδοση Στουττγάρδη 1988 ), σελ. 376-377.
[40] όπως προηγούμενα σελ. 310.
[41] όπως προηγούμενα σελ. 310
[42] όπως προηγούμενα σελ. 311
[43] όπως προηγούμενα σελ. 311
[44] όπως προηγούμενα σελ. 314
[45] όπως προηγούμενα σελ. 315
[46] R.Taber «O πόλεμος του ψύλλου .Θεωρία και πρακτική του ανταρτοπολέμου» , Εκδόσεις Κάλβος 1976 ,Μετ. Σ.Μάνδρος , σελ.31.
[47] όπως προηγούμενα σελ. 37
[48] όπως προηγούμενα σελ.56
[49] όπως προηγούμενα σελ.63
[50] όπως προηγούμενα σελ.67
[51] όπως προηγούμενα σελ.69
[52] όπως προηγούμενα σελ.114
[53] όπως προηγούμενα σελ.133
[54] όπως προηγούμενα σελ.136
[55] όπως προηγούμενα σελ133
[56] όπως προηγούμενα σελ. 142.
[57] όπως προηγούμενα σελ.143,144
[58] όπως προηγούμενα σελ.149
[59] όπως προηγούμενα σελ.160
[60] όπως προηγούμενα σελ.165
[61] όπως προηγούμενα σελ.166
[62] όπως προηγούμενα σελ.188
[63] Τσέ Γκεβάρα : «Ο Ανταρτοπόλεμος», Εκδόσεις Άποψη,Αθήνα 2005,Μετάφραση Κ.Διαβολίτση σελ. 50.
[64] όπως προηγούμενα σελ.127
[65] όπως προηγούμενα σελ.68
[66] όπως προηγούμενα σελ. 150
[67] Τζιανφράνκο Σανγκουινέττι: «Περί της Τρομοκρατίας και του Κράτους », Εκδόσεις Ύψιλον 1979 , σελ.8 Ενδιαφέρουσα και η ακόλουθη άποψη του Σανγκουινέττι : «Η Ιταλική τρομοκρατία είναι το τελευταίο αίνιγμα της κοινωνίας του θεάματος και μόνον όποιος σκέφτεται διαλεχτικά μπορεί να το λύσει»(σελ.26).